هدر

«اقتصاد سبز» از سومین جشنواره تجلیل از برندهای برتر صنایع غذایی به انتخاب مردم گزارش می‌دهد:

تجلیل مردمی از برترین‌ها

علیرضا صفاخو: مدیران مدعو صنایع غذایی، خودروهای خود را در خیابان خالد اسلامبولی پارک می‌کنند. وقتی وارد لابی اتاق تهران می‌شوند، مقابل آسانسور گرد می‌آیند تا نوبت انتقال آنها به سالن محل برگزاری آیینی که  فقط 3 سال پیش در ذهن صاحب ایده از نطفه‌ای به نوزادی نوپا تبدیل شد، برسد.

علیرضا صفاخو: مدیران مدعو صنایع غذایی، خودروهای خود را در خیابان خالد اسلامبولی پارک می‌کنند. وقتی وارد لابی اتاق تهران می‌شوند، مقابل آسانسور گرد می‌آیند تا نوبت انتقال آنها به سالن محل برگزاری آیینی که  فقط 3 سال پیش در ذهن صاحب ایده از نطفه‌ای به نوزادی نوپا تبدیل شد، برسد.

 طفلی که با تمهیدات اورژانسی و همت کادر پزشکی اتاق زایمان که در این مورد خاص کارکنان ماهنامه «اقتصاد سبز» به‌عنوان رسانه تخصصی صنعت غذا بوده‌اند، از اتاق اورژانس نوزادان خارج شد و با تدارک و تجربه بیشتر، سال به سال بهتر از پارسال قد کشید تا در 3 سالگی خود با حضور چهره‌های تازه و شاخص سایر حوزه‌های اقتصادی، حال و هوای تازه‌تری را به رخ مدیران صنعت غذا بکشد. مدیرانی که به احترام رأی مصرف‌کنندگان مخاطب ماهنامه خود مقابل تریبون اعلام آرا به صف شدند. البته گواهی مکتوب نظرسنجی‌های ارسالی از شهرستان‌های دور و نزدیک، معنای دیگری هم داشت... این مجله، حتی به‌دست مدیران غیر صنایع غذایی و شاید جالب باشد که به دست غیر‌کشاورز و روستاییان هم رسیده؛ گویی مجله تخصصی «اقتصاد سبز»، مشتریان تازه‌ای میان جامعه دوستدار آشنایی با فناوری‌های تازه غذایی و محصولات جدید در گوشه کنار ایران یافته است.
به‌هر‌حال، میهمانان در سالنی که اگرچه زرق و برق سالن‌های اجلاس سران و همایش‌های صدا و سیما را ندارد، اما سادگی بی‌آلایش آن، اعتبار و صداقت تندیس‌ها را فزونی بخشیده، چشم به آیین‌های افتتاحیه دوختند تا ببینند که مجری رسانه‌ای جشنواره، چه دست پختی برای مراسم تقدیر از برترین برندهای منتخب مصرف‌کنندگان پخته است!؟ 
 
جوری که برای تشویق صنعت غذا کشیده می‌شود
دکتر محمدرضا سابقی، مدیر مسؤول ماهنامه «اقتصاد سبز» نخستین سخنران جشنواره بود که البته ترجیح داد به پشت پرده پر هزینه اداره یک ماهنامه به قول حسین چمنی «‌رسانه با کلاس بخش» اشاره کند و حتی اعتراف کند که از محمد‌رضا جمشیدی خواسته بود، قید برگزاری چنین مراسمی را بزند، اما بنیانگذار صفحه کشاورزی و صنایع غذایی در روزنامه‌های یومیه، جور آن را به دوش کشیده است تا همچنان جشن ارتباط دوسویه مصرف کننده و صنایع غذایی پایدار بماند.
و البته سابقی در ادامه، حضور استاد واعظ‌زاده، از پیشکسوتان صنعت غذا که با 94 سال سن، همچنان پای ثابت تشویق صنایع غذایی است را گرامی‌داشت تا اگرچه در دو آیین قبلی حضور نداشت، اما این‌بار به احترام جشنواره، آن هم در گرمای تابستانی تهران، زحمت آمدن به اتاق تهران را متحمل شد تا بار ارزشی این مراسم دوچندان شده باشد.
 
خطری بالاتر از مخاطره  بمب اتم
شاهرخ ظهیری، پدر صنایع غذایی ایران که پای ثابت حمایت از ایده برگزاری جشنواره‌ای بوده است که به شکل بی‌سابقه‌ای، بدون اخذ ریالی وجه، تندیس برتری را به برگزیده‌های آرای مردمی اهدا می‌کند، این‌بار هم برای سخنرانی به پای تریبون دعوت شد تا از اهمیت صنعت غذا در امنیت ملی بگوید؛ از اهمیت تغییر نگاه حاکمیت به تولید قوت لایموت مردم، از اهمیت پرداخت یارانه به صنایع غذایی که تولید کننده نیازهای تغذیه‌ای ملتی هستند که باید سالم و پاینده باشد تا مقابل تهدیدهای بین‌المللی احتمالی بایستد و چرخ‌های توسعه را بچرخاند. ظهیری آنقدر از بی‌توجهی‌ها گلایه‌مند بود که از نگاه جامعه جهانی به غذا مایه بگذارد تا شاید و البته شاید صنایع غذایی فریاد‌رسی یابند! آری... او به اظهاراتی از کنفرانسی در ایتالیا تحت عنوان «گرسنگی و غذا» استناد کرد که سران کشورها با توجه به گزارش تکان دهنده آمار فائو که آمار گرسنگان جهان را یک میلیارد و 400 میلیون گرسنه برشمرده بود، گفت: آنها تاکید می‌کردند خطر گرسنگی از مخاطره بمب اتم بیشتر است... هشداری که شاید وقتی ظهیری آن را بیان کرد، برخی در سلول‌های خاکستری خود با یک حساب سرانگشتی، جان دادن و جان ستاندن گرسنگان عالم از یکدیگر را حساب و کتاب می‌کردند!
و البته پدر صنعت غذا در این مراسم به تجربه ناگوار اتحاد جماهیر شوروی سابق با آن تجهیزات نابود کننده نظامی هم اشاره کرد که وقتی برای دریافت لقمه‌ای غذا دست نیاز به گندم‌های استرالیا و انگلستان و ... دراز کرد به زانو در‌آمد و ماشین ابرقدرتی آن از هم پاشید.
ظهیری در جمع‌بندی سخنانش، گریزی هم به وضعیت کنونی صنایع غذایی ایران زد که اگرچه به نسبت 43 سال پیش که او کسب و کارش را در صنعت غذا استوار کرد، از تولید چند قوطی کنسرو خیار‌شور، ترشی و ... به مرحله‌ای رسیده که امروزه قفسه‌های فروشگاهی ایران، گویای تنوع و تکثر برندهای ملی پر‌افتخاری است که به گفته ظهیری «‌اگر و فقط اگر، دولت‌ها در امر قیمت‌گذاری بر‌خلاف واقعیت‌های اقتصادی جهان برای آنها نسخه نپیچند و بگذارند رقابت کمی و کیفی به معنای واقعی تعیین کننده نظام مالی آنها باشد، این برندهای ملی در قفسه‌های بازار جهانی، دسترنج کشاورزان و کارشناسان کارخانه‌های ایرانی را به کام مصرف‌کنندگان خوش سلیقه اروپایی و آمریکایی و ... خواهد کشانید. صنعتی که به گفته وی امروز حداکثر امکان صادرات 2 میلیارد محصول را دارد، اما در‌صورت ارتقای کمی استفاده از تمام ظرفیت‌ها و ارتقای کیفی ناشی از کاربرد دانش نوین در خطوط تولید، مرزها را در خواهد نوردید.»
چشم‌انداز «دیپلماسی برند»  در ایران، پس از توافق هسته‌ای
اما سخنران بعدی مراسم که به فراخور موضوع جشنواره انتخاب شده است، دکتر عظیم فضلی‌پور دانش‌آموخته دكتري برند از دانشگاه كاليفرنيا (USC) و از کارشناسان ثبت برند و نماينده رسمي اتحاديه اروپا در ايران بود که در طول دو جشنواره گذشته، مسائل حقوقی  برندینگ در جهان را به مدعوین گوشزد می‌کرد، این‌بار برخلاف جشنواره‌های پیشین، با داده‌هایی تازه و بحثی متمایز از مقولات تئوریک پیشین، تریبون را به‌دست گرفت تا اطلاعات کاربردی تازه‌ای برای شرکت‌کنندگان ارایه کند.
فضلی‌پور در ابتدا بحث خود را با موضوع «دیپلماسی برند» آغاز کرد و کلام آغازینش را با این جمله به نقل از فردریک باستیا شروع کرد: «اگر کالاها از مرز عبور نکنند، سربازان از مرز عبور می‌کنند».
وی با بیان این‌که یک زمانی نفت مزیت نسبی بود اما امروز اگر کشوری نتواند مزیت نسبی را به مزیت رقابتی تبدیل کند، در کشور نفتی مصداق حکایت آدمی می‌ماند که مانند گدایی به هر حال چیزی برای خوردن و زنده ماندن پیدا می‌کند، افزود: اگر قرار باشد با رویه کنونی به موضوع تجارت جهانی میان برندها نگاه کنیم، به محض عضویت ایران در W.T.O  از قالب عضو ناظر کنونی به عضو رسمی، ناکامی صنایع غذایی ایران در میدان رقابت با این برندها قطعی است.
فضلی‌پور با اشاره به این‌که برخی منتظر اتفاق‌های خیلی مثبت در دوران اقتصاد پساتحریم هستند، گفت: متأسفانه من نشانه‌هایی دارم که با نگاه امروز، کشور ما مبتلا به بیماری هلندی خواهد شد و در واقع چندان به تحول مثبت توسعه صنایع غذایی داخلی خوش‌بین نیستم.
وی دلایل خود را برای این موضوع چنین برشمرد: با نگاهی به افزایش 27 برابری قیمت دلار از 7 تومان در سال 1370 خورشیدی به 170 تومان در سال 73 و قیاس آن با میزان درصد رشد صادرات در همین مقطع زمانی می‌توان پاسخ این پرسش را پیدا کرد؛ چرا که میزان فروش نفت خام طی مقطع زمانی 1358 خورشیدی تا 1383، معادل کل فروش نفت در طول تاریخ ایران بوده است، یا حتی میزان فروش نفت از مقطع زمانی سال 84 تا 1392 خورشیدی که یک و نیم برابر کل دوره تاریخ نفتی ایران بوده است.
فضلی‌پور با اشاره به آخرین آمارهای مستند ارایه شده از شاخص فلاکت و بدبختی گفت: این آمار از 22 درصد در سال 1384 خورشیدی به 52 درصد در سال 1392 افزایش یافت، اگرچه من هیچ‌وقت دلیل مثبت دیدن روند رشد هر نمودار از سوی رییس دولت پیشین را درک نکردم!
این عضو سازمان علائم تجاری با اشاره به مثال‌هایی از رخوت و رکود ایران در توسعه کشاورزی گفت: شاید چند مثال روشن گویای همه توانمندی‌های ملی که از آنها به دلایلی که به ریز آنها ورود نمی‌کنم باشد. به‌طور نمونه زمانی‌که ژاپنی‌ها برای لایروبی روخانه کارون در خوزستان دعوت شدند و در عین‌حال یک آنالیز از وضعیت کشاورزی خوزستان را گردآوری کردند، به مسؤولان وقت پیشنهاد کردند مدیریت کشاورزی خوزستان را به آنها بدهیم تا معادل کل گندم تولیدی و مورد نیاز کشور را تولید و تأمین کنند و با واگذاری مدیریت کل استان، معادل پول نفت را نیز به ایران پرداخت کنند!
اما چون ما قرار بود نفت نفروشیم و مدیریت جهانی را نیز به‌عهده بگیریم، با این وجود وقتی چندی پیش ماهاتیر محمد برای بازدید به ایران آمد، وقتی جاذبه‌های گردشگری اصفهان را دید با همین مضمون پیشنهاد کرد وگفت: مدیریت گردشگری اصفهان را به ما بدهید، معادل پول نفت ایران را به حساب کشورتان واریز می‌کنیم و تأسف‌بار آن که یکی از مسؤولان ما در آن جلسه که نامش را نمی‌برم، پاسخ داد: شما همین امروز مدیریت گردشگری کوآلالامپور را به ما بدهید و خرابه اصفهان را بگیرید و بازسازی کنید. بگذریم که فرانسوی‌ها هم در قبال تعهد پرداخت پول کل نفت ایران خواستار مدیریت کاروانسراهای ایران شده بودند.
البته وقتی چند روز پس از توافق هسته‌ای فابیوس به ایران آمد ده‌ها مدیر بخش خصوصی در حوزه اقتصاد هم او را همراهی می‌کردند که مدیران فروشگاه‌های زنجیره‌ای کارفور، وال مارت و بیلا (BILLA) جزو آنها بودند و در این میان مدیر فروشگاه‌های زنجیره‌ای بیلا قرار است اواخر شهریور‌ماه برای بررسی‌های نهایی به ایران بیاید.
وی در ادامه تأکید کرد: با این شرایط آیا هیچ از خود پرسیده‌ایم که با حضور این برندها چقدر آمادگی رقابت میان برندهای ایرانی و برندهای سرشناس خارجی وجود دارد!؟ به‌ویژه که پیرو سیاست‌های بسیار اشتباه یک دهه گذشته، ذائقه مردم ما به سمت غذاهای خارجی بسیار معطوف شده است و حتی اعتماد بیشتری به آنها دارند. فضلی‌پور با بیان این‌که یکسری برندهای خودرویی ما شخصیت مستقل دارند و یکپارچه هستند، اما وقتی شرکت فروشگاه‌های زنجیره‌ای «وال مارت» وارد کشوری می‌شود، تمام محصولات و برندهای صنایع غذایی قابل عرضه در آن تحت عنوان برند «وال مارت» به فروش می‌رسند و دقیقا نگرانی من در همین جاست که چگونه وقتی در بهترین حالت کل بودجه سالانه ما 50 میلیارد دلار بسته می‌شود و فروش سال  گذشته وال مارت 420 میلیارد دلار یعنی 8 برابر کل بودجه ایران است، چگونه در این رقابت‌ها می‌خواهیم بر برندهای عرضه شده در این نوع فروشگاه‌های زنجیره‌ای غلبه کنیم؟ کما این که جالب است بدانیم در کنار تأثیر این دسته از فروشگاه‌های زنجیره‌ای ‌در کاهش محسوس قیمت‌ها و افزایش استانداردها، استاندارد جدید اخلاقی هم مورد توجه شده. در واقع مدیریتی از این دست، تأکید دارد آنچه ما شعار می‌دهیم، وال مارت در عمل پیاده می‌کند.
این کارشناس ثبت علائم تجاری با اشاره به استفاده‌ای که حتی برندهای مطرح اروپایی از بازار سهم حلال دارند، گفت: اگر سهم ایران را با سهم صنایع غذایی «نستله» در بازار حلال مقایسه کنید به وضوح فاصله ما با آنها را در این بازار هم خواهید دید.البته فضلی‌پور برای تأکید دوباره بر دلیل رقابت دشوار با فروشگاه‌های زنجیره‌ای، به  تحقیق اخیر دانشگاه بوستون اشاره کرد که مشخص شده هر‌جا که فروشگاه وال مارت به آن وارد شده، نرخ فقر10 درصد کاهش داشته است، چرا که حضور این فروشگاه موجب کاهش 40 درصدی فروشگاه‌های هم عرض خودش، 17 درصدی سوپرمارکت‌ها و 6 درصدی داروخانه‌ها شده است. حال تصور کنید که در‌صورت حضور در ایران چه اتفاق‌هایی خواهد افتاد!این کارشناس ثبت برند با یادآوری پیش‌بینی اکونومیست که اعلام کرده بود 96 درصد صنایع داخلی ایران بعد از پیوستن به W.T.O  محکوم به شکست هستند، گفت: شوربختانه هنوز شرایط برای یک رقابت خوب میان برندهای ایرانی و خارجی فراهم نشده است. این در حالی است که تاکنون 21 هزار برند خارجی در ایران ثبت لوکال شده و از ایران فقط 270 برند مشمول این نوع ثبت شده‌اند که فقط 36 برند از میان آنها متعلق به برندهای صنایع غذایی است.
به گفته وی در حال حاضر در سطح جهانی نیز 240 برند ایرانی که 60 برند از میان آنها برند صنایع غذایی هستند، از قانون اسکوپ A استفاده می‌کنند.
فضلی‌پور با بیان این‌که ایزو 26 هزار به مسؤولیت اجتماعی شرکت‌ها و انسان‌ها بر می‌گردد، گفت: از سال 2005 میلادی ترکیه تلاش کرد تا سرانجام از ژانویه امسال حذف تعرفه‌ها از جانب آنها انجام شد، با این تفاوت که ترک‌ها تعرفه را بر لوازم خانگی، منسوجات و مبل حذف کردند و برای ما آب پنیر، شلغم، هویج و کاهو را! این امر زمانی در بحث رقابت‌های برندینگ مهم می‌شود که بدانید وقتی دو کشور بلژیک و هلند زمانی حرف اول را در صنعت نساجی دنیا می‌زدند، هنری هفتم در انگلستان صادرات پشم خام را متوقف کرد تا دو کشور یاد شده از چرخه بازار نساجی حذف شوند. در واقع با قانونی موسوم به قانون منچستر از سال 1701 میلادی، اگر شما از لندن به تهران سفر می‌کردی و لباس ابریشمی خرید می‌کردی و آن را در لندن می‌پوشیدی، جرم بود.
فضلی‌پور در نهایت سخنان خود را که انصافا با شیوایی خوبی ادا کرده بود، با اشاره به خاطره‌ای از تبریز به پایان برد که وقتی یاران ستارخان 11 ماه در محاصره بودند، ستارخان روایت کرده وقتی از خیمه فرماندهی بیرون آمده، مادری دست خردسالش را گرفته بود و در حالی‌که علف به دهان گرفته بود و می‌خورد، انتظار داشت مادر آن کودک اتهام بدبختی وارد شده را منسوب به او کند اما در نهایت تعجب او خطاب به ستارخان که متاسف این وضع بوده گفته است: «ما همه از این خاکیم، خاک می‌خوریم، اما خاک نمی‌دهیم...»
 
3 چالش اقتصادی پیش‌روی صنایع غذایی ایران
مهندس کاوه زرگران، رییس کمیسیون کشاورزی و صنایع غذایی اتاق تهران و دبیرکل کانون انجمن‌های صنفی صنایع غذایی ایران نیز که این‌بار به‌عنوان رییس کمیسیون کشاورزی اتاق تهران از موقعیت تشکلی قوی‌تر از قبل هم برخوردار شده است، با اشاره به برخی توانمندی‌های صنایع غذایی گفت: صنایع غذایی با سهم 170 هزار نفری در اشتغال کشور که 15 درصد اشتغال کشور را در بر می‌گیرد 4 برابر این رقم نیز اشتغال غیر‌مستقیم ایجاد می‌کند، جایگاه رفیعی در اشتغال دارد.
وی با بیان این‌که در حال حاضر 11 هزار و 200 واحد صنایع غذایی در کشور فعال هستند، افزود: از این تعداد 1100 واحد شیرینی و شکلات با ظرفیت دریافت 3/1 میلیون تن شکر فعال، 312 واحد تولید ماکارونی با ظرفیت 1/1 میلیون تن که 7 تای آنها به‌صورت تمام اتوماتیک در حال تولید ماکارونی است و تا آنجا که می‌دانم در حال افزایش ظرفیت نیز هستند؛2500  واحد کنسروی با ظرفیت 750 هزار تن و... که همگی در شرایط رکود و با صرف داشتن عشق به تولید در عرصه تولید مانده‌اند.زرگران در ادامه به 3 مورد از چالش‌های عمده صنایع غذایی اشاره کرد که یکی از آنها چالش قیمت‌های خرید تضمینی بود. به گفته زرگران، اگرچه دولت به‌درستی معتقد به حمایت از کشاورزی است؛ اما نباید این حمایت از کیسه صنایع غذایی انجام شود، آن هم در شرایطی که قیمت خرید برخی محصولات 40 تا 50 درصد بیش از نرخ‌های جهانی همان محصولات است. در این‌صورت صنایع غذایی نیز ناگزیر به اخذ آن از جیب مصرف‌کنندگان می‌شوند که تاوان منفی کاهش سهم مواد غذایی در سبد خانوار را در بر دارد.
رییس کمیسیون کشاورزی اتاق تهران با اشاره به آمار 4 سال یک‌بار بانک مرکزی از وضعیت قدرت خرید خانوارهای ایرانی گفت: بر اساس آخرین آمار، سهم سبد غذایی خانوار نسبت به 4 سال ماقبل آن 43 درصد کاهش داشته که در این میان قریب به نیمی از این درصد، سهم افت محسوس مصرف لبنیات نزد خانواده‌های ایرانی است.بحث مالیات بر ارزش افزوده از نکات دیگر ارایه شده از سوی زرگران بود که وی با اشاره به افزایش آن از 3 به 9 درصد، گفت: ما در این حوزه نیازمند این هستیم تا در خرده‌فروشی‌ها صندوق‌های قابل کنترل وجود داشته باشد تا به وضعی مانند امروز نرسیم که صنایع غذایی مالیات ارزش افزوده را از محل سود قانونی خود می‌دهند.دبیرکل کانون انجمن‌های صنفی صنایع غذایی ایران در پایان به چالش تنظیم بازار محصولات کشاورزی و صنایع غذایی اشاره کرد که نظام قیمت‌گذاری آن بر‌خلاف کشورهای در حال توسعه یا توسعه یافته، به‌صورت دستوری تعیین می‌شود و مانع رقابت شفاف و سالم میان واحدهای تولیدی برای ارایه محصولات کمی و کیفی مقبول برای جلب نظر مشتری شده است.
زرگران با اشاره به این‌که حکایت امروز نرخ‌گذاری در صنایع غذایی مانند لبنیات به‌‌گونه‌ای خنده‌دار شده که دولت مشوق افزایش قیمت است و صنایع مدافع کاهش یا تثبیت قیمت، گفت: در حالی دولت ما خواستار افزایش نرخ خرید شیرخام از دامداران با بهای 1440 تومان به‌جای 1200 تومان شده است که صنایع لبنی ترکیه، رقیب ایران در عراق، شیرخام خود را با نرخ یک هزار تومان از دامداران خریداری می‌کنند. اتفاقی که منجر به از دست رفتن قدرت رقابتی صنایع لبنی ایران در کشور همسایه عراق شده است.
 
 
امید به آینده صنعت غذا با انرژی جوانی و باور مثبت
مرتضی سلطانی بنیانگذار شرکت «زرماکارون» که مجری مراسم از او به‌عنوان سلطان صنعت غذا یاد کرد، با بیان این‌که حضور کاوه زرگران جوان در حوزه مدیریت تشکل‌ها و فعالیت چهره‌های جوان اهل رسانه، او را به چشم‌انداز روشن از صنعت غذا امیدوار کرده است، به بخشی از اظهارات عظیم فضلی‌پور، نماینده ثبت علائم تجاری اتحادیه اروپا در ایران اشاره کرد و گفت: «اگرچه در اظهارات آموزنده و خوب وی نکات نگران‌کننده‌ای نیز پیرامون وضعیت حاکم بر صنعت غذا ایراد شد، اما نباید فراموش کنیم که ما دوره سیاه تحریم را با باورهای مثبت و امید به آینده گذرانده‌ایم؛کما این‌که روزی در یکی از محافل عمومی گفته بودم اگر بزرگ‌ترین کارآفرین دنیا هم بیاید و یک قهوه‌خانه ما را هم به او بدهند، نمی‌تواند اداره کند، اما در همین‌جا اعتراف می‌کنم که این امر امکان‌پذیر است و آن موقع اشتباه فکر می‌کردم.»
مرتضی سلطانی با بیان این‌که 6 - 5 سال پیش یکی از مدیران کشورهای خارجی در دیداری گفت «ما با آسودگی استراحت می‌کنیم، چون مردم و کارآفرین‌های ایرانی درگیر تنش‌های تحریم اقتصادی هستند»، گفت: اما امروز همان مدیر با شگفت‌زدگی از ایستادگی مردم ایران باور نمی‌کرد که صنایع غذایی ایران روی پای خود ایستاده‌اند. در واقع آنها تسلیم باور من و شما شدند.
 
 
نقد اشتباهات نابخشودنی جهاد کشاورزی علیه صنعت غذا
در ادامه این همایش، مهندس محمدرضا مرتضوی دبیرکل خانه صنعت، معدن و تجارت ایران با اشاره به اشتباه بزرگی که وزارت جهاد کشاورزی با ایجاد فاصله خرید تضمینی محصولات ایران با نرخ جهانی مرتکب شده، گفت:  به معنای دیگر، دولت با دست خود، کالاهای داخلی را غیررقابتی کرده است.
وی با بیان این‌که درباره گندم در حالی‌که ما شروع به صادرات محصولات کرده بودیم متأسفانه دولت به یکباره با تعیین 150 تومان تعرفه روی گندم‌های وارداتی تمام گلوتن و نشاسته‌های تولیدی و صادراتی ما را غیررقابتی کرده است.
به تعبیر مرتضوی، این امر به مانند این می‌ماند که گاهی هواپیمایی خیلی خوب طراحی شده است، اما بعد از سقوط هواپیما، جعبه‌سیاه حکایت از بروز اشتباه انسانی می‌کند. در واقع ما باید در هواپیماهای رو به اوج خود، اشتباهات انسانی را به حداقل برسانیم.مرتضوی با بیان این‌که در دولت حسن روحانی با چهره‌های شاخصی که در این دولت مستقر شده‌اند، اشتباهات یادشده غیرقابل بخشش است، گفت: همه ما برای توسعه و آبادانی کشور باید دست به‌دست هم دهیم و با اتحاد و اتفاق میان تشکل‌های صنعت غذا، جلوی این‌گونه تصمیم‌های شتاب‌زده و نابخردانه علیه صنعت غذا را بگیریم.
دبیرکل خانه صنعت، معدن و تجارت ایران با اشاره به این‌که هم‌اکنون در قانون به صراحت تأکید شده است که هیچ تصمیمی بدون مشورت تشکل‌های مربوطه در حوزه قیمت‌گذاری گرفته نشود، به مسأله توزیع محصولات صنایع غذایی به‌عنوان یکی از چالش‌های اقتصادی فعالیت این صنعت اشاره کرد و افزود: ما معتقدیم بخش بزرگ زحمات مدیران صنعت غذا در سیستم توزیع سنتی از بین می‌رود و گاهی فاصله قیمت از کارخانه تا سوپرمارکت‌ها بین 35 تا 38 درصد تفاوت دارد که این امر درباره ماکارونی، شیر و روغن در دنیا از 7 تا 8 درصد تجاوز نکرده است.
به گفته مرتضوی، خصوصیت رفتاری مصرف‌کننده در چنین شرایطی مانند معدنی می‌ماند که اگر منفجر شود، دیگر نمی‌توان آن را مورد استفاده قرار داد؛ لذا باید به‌گونه‌ای رفتار کرد که ضمن کاهش فاصله قیمتی تولید تا مصرف، ثبات نسبی بر بازار صنایع غذایی حاکم باشد.
در هر حال سومین همایش تجلیل از برترین برندهای صنایع غذایی در حالی به پایان رسید که با توجه به نوع سخنرانی‌ها که مباحث مدیریتی و استراتژی‌های ثبت علایم تجاری در دنیا را در بر می‌گرفت حاوی اطلاعات تازه‌ای برای مدیران شرکت کننده بود. اطلاعاتی که گاها دیده می‌شد مانند نقد ابویی مهریزی، معاون برنامه‌ریزی وزارت صنعت و معدن و تجارت به یکی از آمارهای ارایه شده توسط عظیم فضلی‌پور در حین سخنرانی او گویای دقت و توجه میهمانان و مدعوین به اطلاعات ارایه شده سخنرانان بود‌. یا آیین تجلیل از زحمات شاهرخ ظهیری، پدر صنعت غذا که اگرچه شاید کلیپ تصویری آن هم گویای محدودیت‌ها و معذوریت‌های اقتصادی برگزارکننده مراسم است، اما دست‌کم پیام خیلی مهمی داشت و آن این‌که مجلل‌ترین تجلیل از برگزیدگان صنعت غذا به رأی مردم، به مردمی‌ترین شکل ممکن برگزار شد و حواشی ناشی از ساده زیستی مراسم همانند غذایی که آغشته به سس اضافی باشد، طعم لذیذی به آیین اهدای تندیس‌ها پس از سخنرانی داد.
(شماره 50 مجله اقتصاد سبز)
 
 
 

بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه