هدر

جشنواره دوم جان داد به جمع یاران، نام‌آوران

جشن بود، برای عاشقان خستگی‌ناپذیر، غذاسازان ایران

گروه گزارش «اقتصاد سبز»: یحیی امیری- «ایرانی‌هایی که در ایران، در مغازه‌های بقالی و سوپرمارکت‌ها و در قفسه‌ها به دنبال برند خارجی بودند، حالا در کشورهای اروپایی، آسیایی و حتی آمریکایی و در شیک‌ترین و لوکس‌ترین فروشگاه‌های غذا به دنبال برند ایرانی هستند، از فروشنده می‌خواهند تازه‌ترین محصول یک برند ایرانی را به آنها معرفی کند،«تک» چی آورده، دلوسه چه کرده، از سحر همدان چی آوردی و ...»
گروه گزارش «اقتصاد سبز»: یحیی امیری- «ایرانی‌هایی که در ایران، در مغازه‌های بقالی و سوپرمارکت‌ها و در قفسه‌ها به دنبال برند خارجی بودند، حالا در کشورهای اروپایی، آسیایی و حتی آمریکایی و در شیک‌ترین و لوکس‌ترین فروشگاه‌های غذا به دنبال برند ایرانی هستند، از فروشنده می‌خواهند تازه‌ترین محصول یک برند ایرانی را به آنها معرفی کند،«تک» چی آورده، دلوسه چه کرده، از سحر همدان چی آوردی و ...»
جشن دوم جشنواره برترین‌های صنایع غذایی ایران به انتخاب مصرف‌کنندگان در بعدازظهر سه‌شنبه سی‌ام اردیبهشت ماه برگزار شد، تهران نم باران داشت و هوایی لطیف، میهمانان از جاهای دور و نزدیک آمده بودند، از سر کاری سنگین، طاقت‌فرسا و پر از فراز و نشیب. مشغله‌ای پر از استرس ولی مملو از شور و عشق و هیجان، غذاسازی برای میلیون‌ها ایرانی در ایران و جهان. حرف‌های معنی‌دار یکی از سخنرانان در ذهن و جان من ماندگار شده است:
و به یاد داشته باشیم همه این تحول و دگرگونی در رفتار اجتماعی خریداران غذا در کمتر از نیم قرن اتفاق افتاده است، صنعت غذای ایران اولین صنعتی است که موفق شده آن میل وافر به خرید اجناس خارجی را متوجه خودمان کند، ایران، صنایع غذایی ایران.
قهرمانان این تحول و دگرگونی در طبقه دهم سالن اجتماعات اتاق بازرگانی گرد هم آمده بودند، چهره‌های آشنا، نام‌های آشنا، پیرمردهای افتخارآفرین و جوان‌های پرتحرک و رکوردشکن. من لحظه حرکت فرهاد سحرخیز را به سوی جایگاه اهدای جوایز برای دریافت لوح و تندیس دومین جشنواره برترین‌های صنعت غذا خوب به خاطر سپردم، شیک‌پوش، فرز و چابک و سرشار از انرژی، پرواز او با هیچ‌یک از برندگان و جایزه‌بگیران جشنواره‌های دیگر مثل ورزشکاران و حتی هنرمندان تئاتر و سینما و موسیقی قابل مقایسه نمی‌دانم. نمایش نبود، پر از صمیمیت و صداقت بود، بی‌جهت نیست که برند سحرخیز در صنعت غذا چنین چشمگیر و فراگیر جهان شده است. 
یا لحظه‌ای که خانم منیره عبداللهی از صنایع غذایی بهروز برای دریافت لوح روی صحنه رفته بود و بهروز فروتن را دیدم که همچون پدری که غرق در احساسات (و لذت از تماشای بالندگی فرزند) تندیس و لوح را به دست شاهرخ ظهیری داد تا او به دست این قهرمان بدهد و دیدم و شنیدم از راه دور که فشرده تمام خاطرات خود از «بهروز» را در قالب کلماتی پر از عاطفه تبدیل به تبریک، بر زبان آورده است. این جشنواره هم مثل همه جشن‌ها و جشنواره‌های دهه‌های اخیر که در آن شرکت داشتم و گزارشش را نوشتم (متاسفانه) با 45 دقیقه تاخیر که باعث و بانی‌اش ترافیک تهران است، آغاز شد ولی شگفت و قابل تحسین اینکه، میهمانان و شرکت‌کنندگان این جشنواره با فرهنگ بالا و قابل تحسین برخلاف جشنواره‌های دیگر بی‌حوصله و خسته نشده بودند و سالن مملو از جمعیت، حتی برای لحظه‌ای از نظم و احترام خاص خود خارج نشد، غذاسازان که در امر تولید، دقیقه‌ای تاخیر را تحمل نمی‌کنند و ارزش زمان را در تمام ثانیه‌هایش در سلامت گردش چرخ کار در وجود خود نهادینه کرده‌اند این تاخیر را با حوصله‌ای پر از احترام پذیرفتند.
و شاهین جمشیدی، مجری پرتوان شبکه 3 تلویزیون را دیدم که امسال هم چون سال پیش مجری این جشنواره بود با نهایت توان مدیریت صحنه، اجرای متفاوت و پرنشاطی داشت، همه دست‌اندرکاران و متخصصان کار رسانه می‌دانند مجری‌گری برنامه‌های غیر هنری، بدون موزیک و نمایش دکور و لباس و تنوع در آرایش چه کار سختی است، او در اجرای برنامه برترین‌های صنعت غذا، برای کنسروسازان، آبمیوه فروشان و تولیدکنندگان رب انار و گوجه و نارنج و سوسیس و کالباس و خسته از کاری فشرده و سخت، برنامه‌ای اجرا کرد که دست زدن‌ها نشان از رضایت می‌داد و او اجرای این برنامه را از آغاز تا پایان، به خوبی پیش برد.
همکاران در انتظار
قبل از ساعت 4 بعد از ظهر همکاران تحریریه «اقتصاد سبز» در ورودی سالن در انتظار بودند، خانم مهندس زهرا گیو و میترا گیو با مدال سینه «اقتصاد سبز» آماده بودند به میهمانان خوش آمد بگویند، خانم زهرا گیو که می‌شود گفت قدیمی‌ترین خبرنگارحوزه صنایع غذایی مطبوعات بوده و با تک تک مدیران و دست‌اندرکاران این حوزه آشنایی و همکاری داشته راهنمای من بوده در آشنایی با بعضی از مدیران دیروز، او که از حدود 20 سال پیش در تحریریه ماهنامه بهکام همکار من بوده، روز پرکار و پرنشاطی را در پیش دارد و حتی می‌شد گفت پرهیجان. او به من می‌گوید آقای بابک مرتضوی از سحر همدان اولین میهمان ما بود که 2 ساعت زودتر وارد سالن شد و نمی‌داند که سحر همدان تولیدکننده انواع ترشیجات محبوب مصرف‌کنندگان، یکی از برندگان تندیس برترین‌های امسال است.
 
زیباترین‌ها را رقم بزنیم
مهندس شاهین جمشیدی که پس از تلاوت آیاتی از قرآن مجید و پخش سرود ملی جمهوری اسلامی ایران آغاز سخن می‌کند از اعتبار جشنواره می‌گوید:
خوشحالم که جشنواره در دومین سال خود اعتبار لازم را کسب کرده و راهی را آغاز کرده تا نشان دهد رسانه‌ها غیر از خبررسانی و تحلیل و گزارش، کارکرد دیگری هم دارند پیدا می‌کنند و آن آگاهی از نظر بالاترین داوری‌ها که همان مصرف‌کنندگان باشند. بدیهی است  نظرسنجی‌ها نمی‌تواند عاری از خطا باشد، اما آنچه که به صورت مکتوب در اختیار مجله «اقتصاد سبز» قرار گرفته است. حضور اکثریت قاطع دست‌اندرکاران صنعت غذای ایران، شخصیت‌های برجسته، مدیران کارآمد و موفق این صنعت حاکی از آن است که کوشش‌ها صمیمانه بوده و هدف ارتقای این صنعت بوده است. 
او پس از این سخنان کوتاه از مهندس شاهرخ ظهیری، بنیانگذار «مهرام» که اولین گام را در صادرات برداشته و رییس کمیسیون کشاورزی و صنایع غذایی اتاق تهران دعوت میکند که پشت تریبون بیاید.
 
برندهای 220 میلیارد دلاری
متن کامل سخنان سخنرانان در بخش‌های دیگر این گزارش آمده و من به طور خلاصه به شرح آنچه که در مراسم جشنواره گذشت اکتفا می‌کنم و به نکاتی از آن اشاره می‌کنم. 
دکتر عظیم فضلی‌پور، عضو شورای سازمان جهانی علایم تجاری یکی از سخنرانان این مراسم بود. او درباره اهمیت برند و ارزش آن در حفظ منابع تولیدکنندگان مطالب مشروح و جذابی گفت که دیده‌ام بسیاری از مدیران شرکت‌های تولیدکننده با دقت بعضی از نکات حرف‌های او را یادداشت می‌کنند، او گفت مردم برند را می‌خرند وقتی وارد فروشگاه می‌شوند نام برند را می‌آورند از این برند باید به عنوان یک سرمایه خوب مواظبت کرد:
در میان صد برند برتر سال 2013، پانزده برند به ارزش کلی 220 میلیارد دلار دیده می‌شود، در این میان بیشترین ارزش متعلق به برندهای آمریکایی است، در میان برندهای برتر مانند سال‌های گذشته برندهایی همچون کوکاکولا، نسکافه، نسکافه اسپرایت، هاینز و پپسی به چشم می‌خورد.
سخنرانی دکتر فضلی‌پور کمی طولانی بود اما نکاتی داشت که حاضرین با دقت به آن توجه می‌کردند.
 
بنیانگذاری کاری بزرگ
مهندس محمدرضا مرتضوی، دبیر کل خانه صنعت و معدن ایران و رییس هیات‌مدیره کانون انجمن‌های صنایع غذایی و مهندس حسین چمنی، مشاور انجمن صنفی صنایع لبنی ازجمله سخنرانانی بودند که برگزاری چنین جشنواره‌ای را ستودند. مهندس مرتضوی در بخشی از صحبت‌هایش به این نکته اشاره کرد که:
باید از آقای جمشیدی سپاسگزار باشیم که کوشیدند بنیانی بگذارند برای دور هم جمع شدن همه دست‌اندرکاران این صنعت در این اتاق.
مهندس حسین چمنی قبل از پرداختن به اهمیت مصرف لبنیات و جلوگیری از عارضه‌های پوکی استخوان و مسایل دیگر که گزارش جامع و تکان‌دهنده‌ای از اهمیت غذای لازم و سالم بود گفت:
«من تشکر می‌کنم از آقای جمشیدی که بانی چنین محفلی شدند، بزرگان صنعت غذا و کشاورزی سالی یکبار دور هم جمع می‌شوند، دیداری مثبت و مهم و تاثیرگذار برای همه ما که در این صنعت کوشش داریم، کلاس جدیدی شد در امر کشاورزی و تحولی در کوشش‌های ما، جایی که بیاییم حرف‌هایمان را بزنیم و در کنار هم باشیم و اگر سیاست غلطی در تصمیم‌گیری‌ها وجود دارد از آن بگوییم.»
 
تشویق گرم حضار
مهندس شاهرخ ظهیری وقتی پشت تریبون رفت با استقبال گرمی روبه‌رو شد. در مطبوعات از او به عنوان پدر صنایع غذایی ایران نام برده می‌شود. در این روز او وقتی آماده سخن گفتن شد، دست زدن‌ها و تشویق کردن‌ها، ادای احترامی بود به این مرد که بیش از نیم‌قرن در این صنعت کوشش‌های مثمر ثمری داشته و همواره چراغ راه همکاران بوده است. او در آغاز صحبت‌هایش با صمیمیت خاص خود گفت:
«بسیار خوشحالم از دیدار عزیزانی که 30 – 40 یا 50 سال در صنایع غذایی حضوری درخشان داشته‌اند، خیلی متشکرم از آقای جمشیدی که بنایی گذاشتند و سالی یکبار می‌توانیم یک چنین جمعی از مدیران صنایع غذایی را دور هم جمع ببینیم.»
او در بخش دیگری از سخنانش به اهمیت و ویژگی نقدینگی این صنعت اشاره کرد و گفت:
ما سالی 2 بار خرید داریم، خرید باید به موقع انجام گیرد و وسایل کار به موقع مهیا شود، رب گوجه فرنگی بشکه‌ای نیست و قوطی لازم دارد، باید فراهم باشد، باید به موقع مهیا باشد، تیرآهن نیست که بگوییم زمستان هم می‌شود خرید.
سخنرانان بدون نوشته
مراسم دومین جشنواره برترین‌های صنعت غذا نکات جالب و در یاد ماندنی بسیار داشت، سردبیر ما مهندس محمدرضا جمشیدی، دبیر جشنواره به شدت پرهیز داشت که درباره شخص او و کاری که بنیان گذاشت صحبت و تعریف شود، خودش هم خیلی کوتاه صحبت کرد و گزارش از چند و چون جشنواره داد و به ذکر این موضوع پرداخت که «در دومین سال این جشنواره تعداد آرای مصرف‌کنندگان و رای‌دهندگان امسال 2 برابر سال پیش شده، 2 برابر شدن انتخاب‌کنندگان حاکی از آن است که قدم‌ها درست برداشته شده و ما وارد مسیری سالم و ثمربخش شده‌ایم.» نکته دوم که خیلی اهمیت دارد و من برای اولین بار در یک چنین مراسمی شاهد آن بوده‌ام سخنرانان از نوشته استفاده نمی‌کردند، تقریبا همه با کمک حافظه صحبت می‌کردند و این نشان دهنده اهمیت و علاقه عمومی به حضور جشنواره بوده، ولی علی‌رغم اینکه هیچکس از روی نوشته صحبت نکرده بود سخنان مهمی گفته شد، سکوت و همراهی شرکت‌کنندگان در جشنواره نشان می‌داد که کسی از سخنرانی‌ها خسته نشده و مطالبی می‌شنوند که هم تازگی دارد و هم خوب به کار می‌آید.
چای ماشین‌پهلو
 به جای چای قندپهلو
اشاره‌ای داشتم نسبت به جشنواره‌ای بدون موزیک و کارهای نمایشی، اما در جشنواره برترین‌های «اقتصاد سبز»، مجری برنامه کوشید با ترفندهای حرفه‌ای جمعیت انبوه را همواره شاداب و لبخند به لب ببیند، به عنوان مثال وقتی سجاد گورابی، مدیر سازمان فروش چای دبش و مدیر عامل چای «محسن» به صحنه آمد تا جایزه خود را بگیرد، او گفت:
ما ایرانی‌ها عادت داریم چای قندپهلو بخوریم اما چای محسن و چای دبش چندی است که این عادت را تغییر دادند (اشاره شاهین به جوایز  خودرویی است که این شرکت‌ها به مصرف‌کنندگان خود به قید قرعه جایزه می‌دهد و برنامه آن از تلویزیون پخش می‌شود) و حالا ما به جای چای قند پهلو باید بگوییم چای ماشین پهلو.
این شوخی شاهین موجب انبساط خاطر شد و برای او دست زدند، شاهین در مورد شاهرخ خزایی این را هم گفت که او همکار تلویزیونی ما هم شده است، اشاره به برنامه هدیه جایزه خودرو به برندگان بوده است که از تلویزیون پخش می‌شود، در پایان مراسم خزایی که حسابی شاد و سرحال بود در جواب یکی از همکاران که ما کی باید چای ماشین پهلو بخوریم، گفت در قرعه‌کشی بعدی!
پذیرایی همه جانبه
اگرچه مراسم امسال هم مثل مراسم سال گذشته بدون آنتراک بود و کاراجرای آن یکسره پیش رفت، اما در پایان مراسم حاضرین بیرون از سالن با چای و شیرینی و کیک و ... پذیرایی می‌شدند اما چه کسانی داوطلبانه با این همکاری ما را خوشحال کردند: آب معدنی پارسی به تعداد فراوان از همان ابتدای برنامه بسته‌های آب خنک را در اختیار همکاران قرار داده بود. نان‌آوران کیک کشمشی و قارچینو سمپل می‌داد (قارچ اسلایس شذه) شرکت سبزان با پاستای نیمه آماده و سوپ خوشمزه، بهنوش بشکه ماءالشعیر آورده بود. سحرخیز چای زعفرانی و نبات می‌داد که طرفداران زیادی داشت، شیرین عسل کیک و آبمیوه، کیک بینگو کیک غنی شده با کلسیم، پپسی کولا هم پپسی آورده بود و در مجموع پذیرایی همه‌جانبه برقرار بود.
علاوه بر این خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها، کلینیک برند پکیج اطلاعاتی ثبت برند را رایگان در اختیار میهمانان می‌گذاشت. آنها که برای اولین بار سخنرانی دکتر عظیم فضلی‌پور، عضو سازمان جهانی علایم تجاری را شنیدند علاقمند شده بودند درباره کار او معلومات بیشتری به دست آورند از این پکیج استقبال کردند.
48 تندیس و 80 لوح
پس از پایان مراسم، یکی از بحث‌هایی که بین چند مدیر تولید برند را شنیدم بحث تعداد تندیس‌ها بود، خانمی که مدیر یکی از شرکت‌های تولیدی بود با تحسین می‌گفت: 
خیلی جالب است ما دعوت شدیم آمدیم تندیس و لوح گرفتیم ولی هیچکس از بابت هزینه چنین کاری از ما پولی نگرفت و نخواست.
دیگری گفت: یک علت علاقه من به شرکت در این جشنواره نحوه مدیریت مجله «اقتصاد سبز» است همانطور که در شعارش آمده، حمایت از تولیدکنندگان صنایع غذایی است. من با دقت و کنجکاوی به اسامی برندگان متوجه شدم بعضی از این دریافت‌کنندگان تندیس و لوح حتی یکبار هم به این مجله آگهی ندادند، به نظرم «اقتصاد سبز» با این کار ارزش معنوی حرکت خود را بالا برده است.
مدیر جوان یکی از شرکت‌ها با تعجب گفت: 
تعداد تندیس‌ها هم خیلی زیاد بود، فکرکنم 50 تا تندیس به ما دادند. من که در جمع آنها شنونده بودم به حرف آمدم و گفتم: 48 تندیس به 16 گروه اهدا شد، در هر گروه 3 تولیدکننده تندیس گرفتند و در مجموع از 80 شرکت تقدیر شد، به آنها لوح داده شد. 
آنکه گفته بود خیلی‌ها بدون اگهی تندیس گرفتند، جمله‌ای گفت که سبب غرور و خوشحالی شد، او گفت:
مجله وزین و آبرومندی است و مطالب خواندنی هم زیاد دارد.
 
چرا موحد روی صحنه نرفت؟
علی موحد را من از چاپ عکس‌هایش در مطبوعات و به‌خصوص در مجله «اقتصاد سبز» می‌شناختم.
 او سال‌ها از فعالان صنفی صنایع غذایی است و دبیر کلی کانون انجمن‌های صنفی را بر عهده داشته است، به هنگام اعلام اسامی شخصیت‌ها برای اهدای لوح و تندیس نام او هم خوانده شده بود، اما آقای موحد روی صحنه نرفت، حتی یکبار مجری برنامه او را به اسم دعوت کرد که با اشاره دست عذرخواهی کرد.
 آقای موحد در ردیف جلویی من نشسته بود و دیده بودم که با علاقه و دقت مراسم را تماشا می‌کند، از قیافه‌اش هم چنین استنباط می‌شد که پیش از دیگران به مراسم آمده به آنچه سخنرانان می‌گویند اهمیت می‌دهد. در مجموع او یکی از نامداران این صنعت بوده و هرگز از فعالیت صنفی و حرکت رو به جلو باز نمانده است. پس از پایان مراسم به او مراجعه کردم و گفتم: آقای موحد برای اینکه روی صحنه نرفتید و در اهدای تندیس‌ها شرکت نکردید دلیل خاصی وجود دارد، مشکلی پیش آمده و یا از چیزی دلخور و ناراحت شده‌اید؟ 
با لبخند و مهربانی خاص خود گفت:
«نه، هیچ مساله‌ای وجود ندارد، علت حضور من در این مراسم علاقه به نفس کار است، علت فقط خستگی کار و اینکه آمادگی نداشتم بیش از یک ساعت روی پا بایستم.»
 
زودآمده‌ها و دیرآمده‌ها
این جشنواره هم مثل هر جشنواره و مراسم رسمی دیرآمده‌ها و زودآمده‌های چندی داشت.
 همکاران تحریریه «اقتصاد سبز» از ساعت 11 صبح (یعنی 5 ساعت قبل از آغاز مراسم) در طبقه دهم ساختمان اتاق تهران مستقر شده و به رتق و فتق امور مشغول، یکی‌از همکاران ستاد می‌گوید: آقای بابک مرتضوی از سحر همدان، ساعت 2 بعد از ظهر و آقای جمشید موسوی لاریجانی از تولید هراز آمل 5/2 بعد از ظهر در سالن حضور یافتند و جزو زودآمده‌ها بودند.
 نماینده تروند زعفران ساعت 5/6 بعداز ظهر آمد و آقای امیرحسین هژبرالسادات، مدیرعامل عالیس به همراه همسرش که از اصفهان آمده بودند جزو دیرآمده‌ها بودند، آقای سادات علت تاخیرش را جستجو برای پارک اتومبیلش اعلام کرده بود، تروند زعفران که یکی از برندگان تندیس امسال بود به علت دیرآمدن نتوانست روی صحنه برود و جایزه‌اش را از دست معاون وزیر بگیرد، دبیر جشنواره تندیس را به او تقدیم کرد و تبریک گفت.
بد نیست این نکته را هم یادآور شویم که دیر رسیدن امری طبیعی است و در تمام جشنواره‌ها پیش می‌آید، حدود 50 سال پیش یکی از شخصیت‌های معروف برای حضور در جلسه کنکور دانشگاه تهران دیر‌ آمده بود و نتوانست وارد رقابت کنکور شود، در نتیجه یک سال دیرتر وارد دانشگاه شد! 

بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه