هدر

ذخیره‌سازی مواد غذایی دیروز چه‌طوری بود و امروز چگونه؟

ذخیره‌سازی، یعنی حرکت در جاده هموار برای تداوم تولیـد

گروه گزارش «اقتصاد سبز»/ یحیی امیری: احتکار و ذخیره‌سازی دوروی یک سکه‌اند، فلز آلیاژی داشته باشد. نقش‌ها، نقشی در آلیاژ ندارند، پس چرا در اخلاق عمومی یکی مذموم و دیگری لازمه گردش کار و رونق اقتصادی است. پروفسور ادوارد یونسی پژوهشگر بیماری‌های تجارت می‌گوید: «هیچ جامعه شریفی احتکار را نمی‌پذیرد،
گروه گزارش «اقتصاد سبز»/ یحیی امیری: احتکار و ذخیره‌سازی دوروی یک سکه‌اند، فلز آلیاژی داشته باشد. نقش‌ها، نقشی در آلیاژ ندارند، پس چرا در اخلاق عمومی یکی مذموم و دیگری لازمه گردش کار و رونق اقتصادی است. پروفسور ادوارد یونسی پژوهشگر بیماری‌های تجارت می‌گوید: «هیچ جامعه شریفی احتکار را نمی‌پذیرد،
 چرا که این عمل مذموم برهم زننده نظم اخلاق در  تجارت است، احتکار فقط به‌منظور سودجویی و سوءاستفاده از نیاز جامعه انجام می‌گیرد، نوعی همکاری با رژیم فاسد است جهت مشوش کردن امر اقتصاد و به‌هم زدن روان سالم جامعه، اما ذخیره‌سازی نوعی آینده‌نگری است، آرامش بخش است، در خدمت بشر و افراد جامعه‌ای است که درآن زیست می‌کنیم، چرخ تولید با ذخیره‌سازی خوب می‌گردد، روغن‌کاری می‌شود، حرکت به جلو دارد. مورچه‌ها از ضعیف‌ترین جانداران طبیعت هستند، آنها با ذخیره‌سازی تداوم نسل‌ می‌دهند. انسان‌ها هم از مورچه‌ها آموختند که آینده‌نگر باشند، ذخیره‌سازی کنند تا در جذر و مد طبعیت، گردش زمین، تغییر فصل‌ها، توقف و سکون اجباری تلف نشوند، هر جانداری به غذا احتیاج دارد و با ذخیره‌سازی است که بشر می‌تواند در گردش زمین و تغییرات جوّی فصل‌ها، زنده بماند، ذخیره‌سازی آموزش اولیه تداوم زندگی است و در اقتصاد، امر تولید، مدیریت اجتماعی نقش کلیدی دارد. بدون ذخیره‌سازی برای هرآنچه که نیاز چرخ تولید است رونق اقتصادی صورت نمی‌گیرد.»  تاریخ نگهداری موادغذایی با تاریخ پیدایش انسان و تغذیه انسان همراه بوده «سرج ناکوزی» نماینده فائو در ایران گفته است «حمایت از کشاورزی کلید تحقق امنیت غذایی است.»  کلید امنیت غذایی در ذخیره‌سازی است، ریز فاکتورهای حساسی در امر ذخیره‌سازی وجود دارد که عمده دغدغه مدیران تولید می‌شود، آن مدیریتی موفق و سربلند است که بر حساسیت ذخیره‌سازی آگاهی لازم داشته باشد. به گفته محققان دانشگاه «اکستر انگلستان» مواد غذایی ناسالم می‌تواند بیش از گرسنگی مضر باشد، برای همین است که در تاریخ زندگی بشر، کوشش‌های بسیار در امر ذخیره‌سازی سالم موادغذایی صورت گرفته و واژه آشنای صنایع غذایی جهان شده است.  به یاد داشته باشیم بیشتر فرآورده‌های کشاورزی فصلی هستند و پس از برداشت باید در انبارها و سیلوهای مناسب نگهداری شوند، انبار کردن غذا برای تعادل بازار امری ضروری است. در ذخیره‌سازی امنیت غذایی به‌وجود می‌آید، یعنی اطمینان از این‌که غذایی که مردم جامعه استفاده می‌کنند به‌طور کامل فاقد هر نوع آلودگی باشد. شیوه‌های ذخیره‌سازی در طی قرون و اعصار تغییرات متعددی داشته، بخشی از تلاش خستگی‌ناپذیر دانشمندان صرف این شده چه باید بکنند و چه‌طوری می‌شود غذای انسان‌ را در ذخیره‌سازی از بلایای فسادپذیری مصون نگه داشت. هر اتفاقی در جغرافیای زندگی می‌تواند امر تولید را به سرعت متوقف کند مگر این‌که مدیران توانا و آگاه در امر ذخیره‌سازی نیازهای تولید ذخیره‌سازی لازم را انجام داده باشند. در واقع ذخیره‌سازی کلید بقا است، چه در سطح محدود خانواده، محله، شهر، قوم و چه در سطح تولیدات یک کارخانه. در تمام صنایع ذخیره‌سازی مواد اولیه و ثانویه تولید، ضروری است اما در صنایع غذایی حیاتی است. گزارش این شماره اقتصاد سبز را به ذخیره‌سازی اختصاص داده‌ایم، بخوانید. 
 
خبرهای هر روزه 
ابوالقاسم حسن‌پور مدیرکل میوه‌های وزارت جهادکشاورزی خبر داد «ذخیره‌سازی 65 هزار تن سیب و پرتقال برای ایام عید نوروز سال 1395 انجام گرفته است.»  «فضای ذخیره‌سازی گوشت قرمز و مرغ در ایران علمی شد و ضایعات به حداقل رسیده است.» «برای ذخیره‌سازی موادغذایی موردنیاز جامعه شهری بودجه سنگینی صرف هرچه بهتر کردن انبارها و سیلوها شده است.»«با ذخیره‌سازی به‌ هنگام به مردم اطمینان می‌دهیم در ایام نوروز هیچ مشکلی از بابت میوه‌ها و ماهی‌ها نداشته باشند. برنج و روغن و قند و شکر به اندازه کافی و اطمینان بخش ذخیره شده است.»  «ذخیره‌سازی کردیم تا در حوادث غیرمترقبه، تمامی نیازهای غذایی مردم را تأمین کنیم و از این بابت هیچ نگرانی وجود نداشته باشد.»  و ... اینها بخشی از تیتر خبرهایی است که معمولاً در فصل زمستان، فصل خواب زمین و توقف تولید کشاورزی در رسانه‌ها منتشر می‌شود، به این منظور که جامعه از بابت تأمین غذا آسوده خاطرباشد و در امنیت روانی قرار گیرد، دست مزاحمان سود جو بسته شود. 
 
 
ذخیره‌سازی غذا مهمتر از سوخت 
شیوه‌های ذخیره‌سازی در ادوار مختلف تاریخ متفاوت بوده، قرائن موجود حاکی از آن است که در دوران هخامنشی ایرانی‌ها از روش استفاده از زیرزمین‌ها در ذخیره‌سازی موادغذایی برخوردار می‌شدند.ناامنی‌های مرزی و جغرافیایی دوران قدیم، ذخیره‌سازی غذا را عمده‌ترین دل‌مشغولی رییس خانواده، شهر و کشور کرده بود، امری که همین امروز هم در تمامی جوامع رایج است و درباره آن برنامه‌ریزی می‌شود. بنابراین ذخیره‌سازی را می‌توان دل‌مشغولی بشر در طول تاریخ دانست، شرق و غرب و شمال و جنوب هم ندارد. غربی‌ها در جریان جنگ شش روزه بین اعراب و اسرائیل از بابت نفت و گاز دچار گرفتاری‌های حادی شدند، بعد از تجربه آن وضعیت به ذخیره‌سازی‌های کلان روی آوردند، تا هیچ اتفاق پیش‌بینی نشده‌ای خانه‌شان را سرد و کارخانه‌های‌شان را تعطیل نکند. اگرچه تأمین سوخت برای جهان غرب صنعتی اهمیت ویژه‌ای دارد اما تأمین غذا و ذخیره‌سازی مواد اولیه غذا در هیچ دوره‌ای از تاریخ کم اهمیت نبوده، چرا که گرسنگی انسان را می‌کشد و انسان گرسنه قادر به انجام هیچ حرکتی نخواهد بود، به گفته ویل دورانت در تاریخ تمدن، شرقی‌ها آموزگار غربی‌ها بوده‌اند. 
 
مهندسی ذخیره‌سازی 
مهندس حسین اشتهاردی مدیر تولید در صنایع کنسرو ماهی تُن می‌گوید: در صنعت غذا مواد اولیه گوناگونی موردنیاز است، در جریان جنگ عراق با ایران که بنادر ما آسیب‌ دیدند تأمین بسیاری از مواد موردنیاز صنعت غذا دچار اختلال شد، تولیدکننده‌هایی که ورقه‌های فلزی موردنیاز قوطی‌سازی کنسرو را ذخیره نکرده بودند به سرعت دچار مشکل و توقف تولید شدند. حسین آقا ظهوری تولیدکننده لبنیات در ملارد خاطره‌ای تعریف می‌کند از کمبود سطل ماست در همان سال‌های جنگ. او می‌گوید بسیاری از ماست‌بندی‌ها کرج که ذخیره سطل سفید ماست نداشتند ضرر کردند، حتی ورشکست شدند و یا تن به تحمل زیان‌های سنگین دادند، کمبود سطل پلاستیکی سفید دردسرساز شد، ناچار به استفاده از سطل‌های قرمز و آبی و بازیافتی شدیم، شیر گاو باید هر روز دوشیده شود، ماست و پنیر باید هر روز ساخته شود، ماست و پنیر نیاز به ظرف دارد. بنابراین در تولید لبنیات مخصوصاً در تولید انبوه که از جغرافیای محله‌ای خارج شده، ظرف لازم داریم، سطل لازم داریم. خیلی چیزها احتیاج داریم، خود من از بابت ذخیره نکردن مایه پنیر، متحمل زبان‌های سنگین شده بودم. 
 
جانوران شرکای غذایی انسان 
تاریخ می‌گوید بشر از قدیمی‌ترین ایام دانست نیاز به ذخیره‌سازی دارد و در این راه کوشش‌های بسیاری داشته است، بخشی از دستاوردهای انسان قدیم دستمایه بهره‌وری امروز می‌شده و تلاش گسترده و پایان‌ناپذیری در این راه صورت گرفته و ادامه دارد. روش سنتی چال کردن در خاک، امروزه باورکردنی نیست، به‌طور کلی این حقیقت که در ذخیره‌سازی باید مواظب شریک‌های ناخواسته ناخنک‌زن باشیم فقط مربوط به دیروز نیست، در روش‌های ذخیره‌سازی زیرزمین یکی از بزرگ‌ترین مشکلات اکولوژیکی وجود شرکای غذایی انسان سگ‌ها، گربه‌ها، جوندگان و از همه مهمتر باکتری‌ها و قارچ‌ها بوده و حالا هم هست، البته امروزه صنعت غذا در ذخیره‌سازی دیگر ترسی از آن شرکا ندارد، چرا که سردخانه‌ها و سیلوهای مهندسی شده مزاحم‌ها را به کنار زده، اما باکتری‌ها و قارچ‌ها که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند را چه باید کرد؟پرفسور ژان پیاژه در اجتماعی از مدیران تولیدات صنایع غذایی به همه تأکید کرده در ذخیره‌سازی به سلامت غذا باید اهمیت ویژه‌ای داد، انسان با گرسنگی می‌تواند چند روزی زنده بماند اما در عرضه غذای مسموم و فاسد مخصوصاً در تولید انبوه سبب مرگ و قاتل هزاران می‌شود. 
 
زنجیره‌ای در ذخیره‌سازی 
تا همین 100 سال پیش، در بوشهر و بیشتر نواحی جنوب گندم را در خمره‌های بزرگ انباری ذخیره می‌کردند و در مازندران، گونی‌های برنج را در زیر پشت‌بام می‌گذاشتند تا در طول سال قابل استفاده باشد (در خانه‌های قدیمی بین سقف و پشت‌بام که مثلثی بود فضای خالی وجود داشت که از آن به‌عنوان انباری غذا استفاده می‌کردند) یا در کاروانسراهای بین‌راهی کاروانسرادار در بعضی از فصول سال برای تأمین غذای مسافرانی که گرسنه از کجاوه یا گاری مسافربر پیاده می‌شدند گوشت نمک سود، دودی یا قورمه (گوشت قیمه شده نیم پخت قاطی پیاز و نمک و فلفل بسته بندی در پوست قلفتی کنده شده بُز) را داخل قابلمه کرده و تازه پخت می‌کردند. تمام کاروانسراها در طول سال مخصوصاً در فصول سرد ذخیره‌سازی داشتند. کسب و کارشان با آنچه که ذخیره کرده بودند رونق داشت، کاروانسراداری که غذای سالم‌تری به مسافران می‌داد شهرت پیدا می کرد، در تاریخ اجتماعی ایران آمده است برند شدن کاروانسرادار به‌خاطر سلامت غذا و ذخیره‌های مناسب غذایی، به‌جود می‌آمد. مسافران شهرت می‌دادند که فلان کاروانسرا غذایش خوب یا بد است، بدی یا خوبی غذا هم بلافاصله مشخص می‌شد، امروز هم در چرخه تولیدات صنایع غذایی این امر سبب شهرت می‌شود، کدام برند غذای سالم تولید می‌کند؟ 
 
اولین سردخانه صنعتی 
اولین سردخانه صنعتی ایران با اعتبار حکومتی به‌وسیله دولت روسیه در سال 1290 هجری شمسی برای شیلات در شمال کشور بندر (انزلی) ساخته شد و در زمان خود واقعه مهمی بود. در این سردخانه ماهی‌های صید شده ذخیره می‌شد تا به مرور و وارد بازار مصرف شود. اواخر آذرماه با دکتر ابراهیم جوان در گشت‌زنی روستاهای آمل، چشمم به مجموعه‌ای مدرن افتاد که پلاک کوچک حاج محسن داشت، کنجکاو شدم بدانم در داخل آن چه خبر است، به اعتبار همراهی دکتر ابراهیم جوان و همزمانی سرکشی یکی از مدیران رستوران حاج محسن در این ساختمان به‌روی ما باز شد، شگفتی وقتی بیشتر شد که در این مجموعه بخش‌های مختلفی از ذخیره‌سازی غذا را تماشا کردیم. انباری غذاهای خشک، سردخانه گوشت و ماهی، ذخیره‌سازی برنج و حبوبات و حتی سبزی‌ها، گوجه و خیار و پیاز و سیب‌زمینی و مسؤولان هر بخشی که تخصص داشتند، همه اینها متعلق به یک رستوران زنجیره‌ای بود، ذخیره‌سازی مواد اولیه انواع غذاها و ماشین‌های مخصوص حمل از محل ذخیره‌سازی به آشپزخانه رستوران، به شوخی گفتم این همان رستورانی است که 100 سال پیش در خیک بُز گوشت قورمه شده به رستوران می‌رفت، مدیر مجموعه خندید و گفت «100 سال پیش که ما نبودیم و این چیزها نبود، اما امروز این مجموعه فعال است تا به صدها مشتری هر روزه  و هر ساعته رستوران غذا بدهد.» 
 
طبقه‌بندی ذخیره موادغذایی 
از روش‌های چال کردن در خاک و انباری‌های زیرزمینی و نمک سود کردن، دود دادن، گوشت نیم پخت داخل خیک و ... فاصله معنی‌داری گرفته‌ایم، صنعت ذخیره‌سازی تخصصی شده و در ابعاد مختلف، محلی، شهری، منطقه‌ای و کشوری هم خارج شده‌ایم ولی یک نکته اساسی در ذخیره‌سازی همچنان مدّنظر است، نحوه ذخیره‌سازی و سلامت غذا با تأکید بر این گفته که گرسنگی بهتر از خوردن غذای مسموم است. پروفسور ژولین گره‌گوار پژوهشگر بهداشت غذا در گزارشی با عنوان «طبقه‌بندی مواد غذایی» به این نتیجه رسیده که همه مواد غذایی را نمی‌توان در یک رده ذخیره‌سازی کرد: طبقه‌بندی مواد غذایی براساس نحوه فسادپذیری براساس مقاومت در برابر فساد در سه گروه طبقه‌بندی می‌شود: 1-‌ مقاوم یا فسادناپذیر / 2-‌ نیمه مقاوم / 3-‌ فسادپذیر 
به‌طور کلی همه‌ موادغذایی فسادپذیر هستند اما در درجه‌های مختلف، در ذخیره‌سازی نکات‌ ریزی وجود دارد که به ما می‌گوید ماهی‌ها فسادپذیرتر از مرغ‌ها و سیب‌زمینی مقاوم‌تر از گوجه‌فرنگی است. 
 
مهندسی حساس ذخیره‌سازی 
ذخیره‌سازی یک کار دم‌دستی و ساده روزمره نیست، دکتر جان هوستن در پژوهش دانشگاهی میشیگان تأکید دارد ذخیره‌سازی یک کار مهندسی و برنامه‌ریزی با تمام ریزفاکتورهای احتمالات باید صورت بگیرد، عددها و ارقام، حساس و سرنوشت سازند، گاه در یک برنامه‌ریزی غلط برای ذخیره‌سازی تمامی دستاوردهای طولانی تولید به‌باد می‌رود، مثلاً در چرخه تولید یک برند اتومبیل‌سازی همه آنچه که باید از بیرون کشور بیاید و در لیست واردات قرار می‌گیرد، باید دانست یک پیچ ساده «کارتل» می‌تواند تمام تولید خودرو را از حرکت باز دارد و زمین‌گیر کند. بعضی‌‌ها فکر می‌کنند در صنایع غذایی به‌خاطر سرعت فسادپذیری آنچه از زمین به‌دست می‌آید به اقلام مکمل‌ها باید حساس بود، اما من می‌گویم در هیچ صنعت تولید محاسبات نیازها، حتی در ارقام حاشیه‌ای مثلاً حتی لعاب قوطی کنسرو می‌تواند همه حرکت‌ها را متوقف کند.  حاج آقا عسگر اولادی که عمری دراز در صادرات خشکبار دارد خاطره‌ای تعریف می‌کند از سال‌های دور، او می گوید در روزگاری که همه خشکبار فلّه‌ای گونی زده می‌شد ما باید به کنف فکر می‌کردیم، اگر کنف به اندازه کافی در کارخانه‌های گونی‌بافی وجود نداشت ما گونی نداشتیم و اگر گونی نداشتیم زیره و پسته و بادام‌زمینی‌ها از حرکت صادرات عقب می‌افتاد.
 
فساد در انبار انجماد 
زیان‌های بی‌دقتی در ذخیره‌سازی گاه چنان سنگین می‌شود که یک تاجر بزرگ را هم ممکن است زمین بزند و به ورشکستگی مطلق محکوم کند، «هوشی باما» یک تولیدکننده سنتی ژاپنی کنسرو ماهی در بخشی از خاطراتش این نکته را یادآور می‌شود بدون محاسبه ضخامت یخ دریا نمی‌توان میزان صید را تخمین زد و بدون محاسبه قدرت کار موتورهای دیزلی انبارهای انجماد حتی در فصل یخبندان نمی‌توان به سلامت ماهی‌های تُن ذخیره شده اطمینان خاطر داشت، در صنعت غذا، دما اهمیت دارد. در انجماد مواد اولیه یعنی ماهی دما برای چرخه تولید کنسروکاری حساس است بدون محاسبه درجه انجماد نمی‌توان از ذخیره‌ها بهره‌برداری کرد. ما در انبارهای خود طبقه‌بندی زمان لازم داریم، یکبار مجبور شدیم به سرعت انجماد 20 درجه زیر صفر را به صفر برسانیم. زمان بری این تغییر دما از کنترل ما خارج شد، نتیجه، آنچه ذخیره کرده بودیم در فعل و انفعالات دما از دست رفت، امروزه به کمک تکنولوژی می‌شود همه تغییرات را محاسبه کرد و انبارها و سردخانه‌های مناسب ساخت. اما در همین برنامه مدرن ذخیره‌سازی یک اشتباه کوچک همه رشته‌ها را پنبه می‌کند. یعنی ما در فصل یخبندان هم توقف تولید داشتیم و کار سودآور ما زیان‌ده شده بود. 
 
 
زیان سنگین ذخیره‌های کم یا زیاد 
یکی از حساس‌ترین بخش مدیریتی ذخیره‌سازی در تُناژ ذخیره‌سازی است، آیا وقتی برای تولید ماکارونی به 500 تن گندم نیاز داریم می‌توانیم 5 هزار تن گندم ذخیره کنیم؟ خبرهایی نظیر «ذخیره‌سازی 3700 تن موادغذایی برای ماه مبارک رمضان در بوشهر»، یا «ذخیره‌سازی سیب و پرتقال برای ایام نوروز» یا «برای 6 ماه آینده ذخیره برنج داریم» به وفور در مطبوعات چاپ می‌شود. مفهوم این است در سیاستگزاری کلان برای تأمین نیازهای عمومی جامعه، پیش‌بینی‌های لازم شده به موازات پخش این خبرها، تولیدکننده‌های بزرگ هم در مدیریت‌های خرد و کلان خبرهای ذخیره‌سازی را به اعضای مهم تشکیلات خود می‌دهند. مثلاً برای کنسانتره آب پرتقال 700 تن پرتقال از باغداران مازندران خریداری شده و به انبارهای کارخانه منتقل شد. نکته کلیدی در هر دو بخش خبری میزان ذخیره‌سازی است. اگر در سطح کشور اشتباهی صورت گیرد، یعنی کمتر از نیاز ذخیره‌سازی شده باشد جامعه مصرف کننده دچار مشکل می‌شود یا اگر بیشتر از ظرفیت بازار ذخیره‌سازی شود دولت ضرر می‌کند. اما در سطح یک کارخانه تولیدکننده مواد غذایی این اشتباه می‌تواند در هر دو صورت چه کم چه زیاد زیان هنگفتی بر چرخش مالی شرکت وارد سازد که گاه از توان تحمل خارج است. 
 
اتاق‌های ذخیره در طبقه‌بندی 
ذخیره‌سازی موادغذایی از دوران قدیم متداول بوده و حالا هم قبل از صنعتی شدن، خانواده‌ها خود به تنهایی ذخیره‌سازی می‌کردند، مرسوم بود گندم را در خمره‌های سفالی ذخیره می‌کردند یا گوشت و روغن در خیک و در انبارهای مطمئن که از باد و باران و تابش خورشید صدمه‌ای نبیند. در روزگاران قدیم به محل ذخیره‌سازی می‌گفتند اتاق ذخیره یا انباری، در روزگار صنعتی سیلو و سردخانه در سطح کلان کار همان انبارها را به سامان می‌رساند. در سطح خرد محاسبات و جاسازی‌ها معمولی و دم‌دستی بود اما در سطح کلان طبقه‌بندی کالای ذخیره‌ شده مدنظر قرار گرفت. مثلاً در مورد گندم همه ذخیره به سیلو می‌رفت و سیلوها نام داشتند مثل: سیلوی مزرعه، سیلوی محلی، سیلوی منطقه‌ای، سیلوی صادراتی و سیلوی وارداتی. همین طبقه‌بندی در کارخانه‌های تولید موادغذایی هم باید صورت بگیرد. در واقع نبض بازار و وضعیت اقتصادی تولید کننده در همین طبقه‌بندی می‌زند. ذخیره‌سازی بیش از تولید برای گردش چرخ تولید است این‌که کارخانه‌ای با 500 یا 5000 پرسنل مواد اولیه لازم برای تولید داشته باشد. ذخیره‌سازی پس از تولید هم نبض اقتصاد تولید کننده را تنظیم می‌کند، به‌عنوان مثال کارخانه «دلوسه» در فصل سرد چقدر سس سیر ذخیره داشته باشد تا جواب مشتری و بازار برند خود را متزلزل نکند، یا «سحر همدان» در فصل گرم چقدر خیارشور ذخیره کند تا بتواند در رقابت با تازه‌خوری خیار، بازار را از دست ندهد. 
 
هدف، ماندگاری بیشتر موادغذایی 
حاج حسین بنکدار در نقل خاطرات خود از وضعیت میدان امین‌السطان شوش نکته‌ای تعریف کرد که اهمیت مهندسی ذخیره‌سازی را اثبات می‌کند؛ در سال 37 کف میدان در انتظار پرتقال باغ‌های شهسوار بود، بار به میدان نمی‌آمد، پیگیری که کردیم متوجه شدیم باغداری‌های ما با مشکل کمبود میخ برای جعبه‌زنی چوبی پرتقال روبه‌رو شدند. یکی از باغداری ناچار شد پرتقال‌ها را در گونی کنفی بزند، نتیجه آن شد که هرچه در گونی زده بود وقتی به کف میدان رسید تغییر شکل داده و قابل عرضه نبود. تاریخ نشان می‌دهد که در ابتدای تمدن بشر، نیازی برای بسته‌بندی موادغذایی نبود، همه‌ کالاها فله‌ای عرضه می‌شد، مثل امروز مردم نمی‌توانستند در تمام فصول سال به هر نوع موادغذایی موردنیاز یا مورد علاقه خود دسترسی داشته باشند. همین تاریخ می‌گوید قوطی‌سازی برای بسته‌بندی موادغذایی از زمان ناپلئون شروع شد، در هر صنعتی بسته‌بندی متناسب با حساسیت کالا به‌صورت فلزی، شیشه‌ای، کارتنی رواج پیدا کرد. مهمترین هدفی که در بسته‌بندی مدنظر است افزایش ماندگاری است، به‌همین منظور تخصص‌های ویژه به‌وجود آمد. در روزگار امروز است که روانشناسی و جامعه‌شناسی علاوه بر میکروب‌شناسی و روش‌های سلامت مواد تغذیه در برندهای بزرگ وارد کار شده‌اند. اتاق بررسی تولید و میزان مقاومت غذای بسته‌بندی شده در دماهای مختلف ابزار کار است. نبض اقتصاد صنعت غذا در این بخش‌ها می‌زند تا آنچه تولید می‌شود در تمامی مراحل پیش از تولید و پس ازتولید حتی تا رسیدن به میز آشپزخانه ارزش غذایی خود را حفظ کرده و سلامت مصرف کننده را تأمین کند.
 
(شماره 56 مجله اقتصاد سبز)
 

بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه