هدر


(سرمقاله شماره 03) بازار رقابتی را بپذیریم بدون چانه‌زنی

مهندس   محمدرضا جمشیدی : در حالی «اقتصاد سبز» به گام سوم انتشار رسیده است که متاسفانه این روزها صنایع کشور حال و روز چندان مناسبی ندارند.

مهندس   محمدرضا جمشیدی : در حالی «اقتصاد سبز» به گام سوم انتشار رسیده است که متاسفانه این روزها صنایع کشور حال و روز چندان مناسبی ندارند.

 بسته‌های حمایتی که قرار بود از سوی سازمان هدفمندی یارانه‌ها به جهت جبران هزینه‌های افزایش قیمت حامل‌های انرژی به صنایع اختصاص یابد، به دلایلی نامعلوم هنوز به دست فعالان این بخش نرسیده و با افزایش هزینه‌های تمام شده تولیدکنندگان بسیاری از واحدهای صنایع غذایی حاشیه سود خود را به حداقل رسانده‌اند و تنها با کاهش ظرفیت تولید تا 30 درصد، تعدیل نیروها و مدیریت هزینه‌ها، کورسوی تولید را در این بخش روشن نگاه داشته‌اند. 

همه این شرایط در حالی رقم می‌خورد که سال‌هاست سیاست غیراقتصادی تثبیت قیمت‌ها بسیاری از صنایع به خصوص لبنیات را با مشکل‌های بسیار مواجه کرده است. 

معلوم نیست با چه ادله‌ای (در حالی که میانگین حاشیه سود صنعتی چهار تا پنج درصد است و فعالان آن صنعت با افزایش قیمت شیر خام، هزینه‌های کارگری، حمل و نقل، حامل‌های انرژی و ... روبه‌رو هستند)، انتظار تثبیت قیمت‌ها وجود دارد. به راستی آیا چنین انتظاری هیچ‌گونه سنخیتی با اهداف کلان دولت مبنی بر حذف سرمایه‌گذاری‌های خارجی، اشتغالزایی، توسعه صادرات و ... دارد؟! 

چرا در ماه‌های ابتدایی سال جاری بسیاری از اعضای انجمن‌های صنفی صنایع غذایی به جای آنکه به فکر برنامه‌ریزی برای نوآوری‌های تولید، توسعه صادرات و ... باشند، وقت خود را به چانه‌زنی با سازمان حمایت و دیگر ارگان‌های متولی برای توجیه افزایش هزینه‌های تولید و دریافت مجوز افزایش قیمت اختصاص دادند؟ مگر برای اثبات یک واقعیت نیازی به چانه‌زنی وجود دارد؟! و مگر در ماه‌های ابتدای اجرای هدفمندی یارانه‌ها، صنعت در تثبیت قیمت‌ها برای اجرای بهتر این طرح ملی کوتاهی کرده است؟ 

در چنین فضایی بانک مرکزی به یکباره اقدام به افزایش 12 درصدی نرخ رسمی ارز می‌کند و تولیدکنندگانی که هنوز موفق به رتق و فتق مشکل‌های اساسی ناشی از سیاست‌های تحمیل شده به خود نشده بودند را با چالش دیگری مواجه کرده و عامل دیگری برای افزایش قیمت تمام شده محصول‌های غذایی را موجب شدند. 

حال پرسشی در این مقطع مطرح می‌شود که پاسخ آن بسیاری از معماها را روشن خواهد کرد. به راستی در دنیای پیشرفته امروز آیا اقتصاد دستوری کارایی دارد که به دنبال پیاده کردن شیوه‌ای هستیم که نتیجه‌ای جز تیشه زدن به ریشه تولید نخواهد داشت؟ 

چرا دولتمردان با حاکم کردن عرصه بازار رقابتی، تولیدکنندگان را وادار به کاهش قیمت تمام شده برای ربودن گوی رقابت با رقبای دیگر نمی‌کنند؟ مگر یکی از شرایط حضور موفق در بازار، قیمت تمام شده پایین‌تر نیست، پس چرا همه چیز را به بازار رقابتی نمی‌سپاریم تا به مثابه همه کشورهای دارای اقتصاد مترقی معادله تولید را بر هم نریزیم؟ 

حالا ما در چنین فضایی شماره سوم «اقتصاد سبز» را به زیور طبع آراسته‌ایم که حمایت گرانسنگ تولیدکنندگان صنایع غذایی بیش از پیش برای ما مایه خرسندی و افتخار شده است. 

از بانک‌ها، مدیران شرکت‌های صنایع غذایی و تشکل‌های صنفی مربوطه و  همه علاقه‌مندانی که در طول دو ماه گذشته ما را به طی طریق در ادامه مسیر امیدوار کرده‌اند، بسیار سپاسگزارم و امیدوارم با حمایت‌های آنها «اقتصاد سبز» را به جایگاهی برسانیم که تریبون شایسته آنها باشد و بتواند صدای آنها را رساتر از گذشته بازتاب دهد.


بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه