هدر


(سرمقاله شماره 10) ازترک ساختمان شیشه ای تا پارادوکس صنایع غذایی

مهندس محمدرضا جمشیدی: سال 90 به مثابه سال‌های دیگر به واپسین روزها و ساعات خود نزدیک می‌شود.

مهندس محمدرضا جمشیدی: سال 90 به مثابه سال‌های دیگر به واپسین روزها و ساعات خود نزدیک می‌شود.

سالی که یکسالگی اجرای هدفمندی یارانه‌ها را نیز سپری کردیم و تبعات سخت ناشی از اجرا نشدن بسته‌های حمایتی برای تولیدکنندگان یکی از سال‌های پرمشقت تاریخ آنها را رقم زد. 

واردات لجام‌گسیخته دیگر تبدیل به سناریویی عادی برای کشاورزان، به خصوص باغداران این مرز و بوم شده است، رخدادی که جز لرزاندن شیرازه تولید فایده دیگری برای اقتصاد کشور ندارد و جالب‌تر آنکه دست به دست شدن مسوولیت واردات محصول‌های کشاورزی از وزارت بازرگانی سابق به جهاد کشاورزی هم منهای برخی حرکت‌های بطئی در اصل قضیه تغییر چندانی حاصل نکرد و گروهی فربه و پرنفوذ به نام واسطه همچنان سکاندار بی‌چون و چرای بازار محصول‌های کشاورزی هستند. وابستگی بیش از حد کشاورزی به آب و هوا هم سناریویی است که همچنان در بخش کشاورزی به نمایش در می‌آید، چرا که وقتی به رغم پاییز خشک سال زراعی 90-89 شیرازه تولید به هم خورد و پاشنه خودکفایی گندم دوباره لرزید، همه کارشناسان کشاورزی با مشاهده بارندگی مناسب پاییز سال زراعی 91-90 پیش‌بینی تکرار خودکفایی گندم و رونق نسبی تولید در سال زراعی جاری کشاورزی را دارند. هنوز به سال 91 نرسیده‌ایم که زمزمه گرانی آب کشاورزی در فاز دوم اجرای هدفمندی یارانه‌ها تن کشاورزان را می‌لرزاند، چرا که از یکسو مهلت یکساله بخش کشاورزی به اتمام رسیده و به رغم توسعه آبیاری تحت فشار در سال جاری باید بپذیریم تا رسیدن به هنجار مطلوب راه طولانی باقی مانده است و از سوی دیگر هنوز هم نبود زیرساخت‌های لازم آبیاری در بسیاری از مزارع و هدرروی بالا باعث آن شده تا در صورت اجرای این طرح گام بلند دیگری در افزایش قیمت تمام شده محصول‌های کشاورزی برداشته شود و یک قدم به کشاورزی غیراقتصادی نزدیک‌تر شویم.  بدون تردید ترک ساختمان شیشه‌ای یکی از نقاط تاریک کشاورزی در سال 90 بود، چرا که نه تنها پس از یکسال هنوز هم این ساختمان گرفتار مزایده‌ای بی‌سرانجام است، بلکه انسجام مدیریتی نیز از بخش کشاورزی رخت بربسته است. 

چه مطلوب است با تغییر تصمیم و واگذاری دیگر ساختمان‌های جهاد کشاورزی(در سال 91) شاهد بازگشت هویت و انسجام به این وزارتخانه کلیدی در اقتصاد کشور باشیم. 

اما حدیث صنایع غذایی و تولیدکنندگان خدوم آن در سال 90 بسیار خواندنی است. بخشی که پیرامون ارزآوری و اشتغالزایی با کمترین هزینه‌اش بسیار صحبت شده را با یک پارادوکس بزرگ مواجه کرده‌ایم.  از یکسو شعار حمایت سر می‌دهیم و از سوی دیگر با اجرای هدفمندی یارانه‌ها و تحمیل کلی هزینه‌های سربار و افزایش قیمت مواد اولیه توقع افزایش نیافتن قیمت از سوی آنها داریم. بسته‌های حمایتی را به رغم وعده‌های بسیار به دست آنها نمی‌رسانیم و از سوی دیگر با چماق تعزیر آنها را تهدید می‌کنیم.

 به راستی با چه تئوری اقتصادی می‌توان چنین رفتاری با تولیدکنندگان این مرز و بوم را توجیه کرد و آیا می‌شود بازخورد چنین رفتاری را خروج سرمایه‌های کشور از گردونه تولید و حرکت به سوی کارهای بی‌دردسر واسطه‌ای ندید؟! به هر حال سال 90 با تمام فراز و فرودهایش تا چند روز دیگری سپری می‌شود و تنها خاطره‌ها و درس‌هایش به یادگار می‌ماند. امید است در سال جدید با عبرت گرفتن از نارسایی‌های سال جاری جامه‌ای نو بر تن تولید و تولیدکننده بنشانیم. 

«اقتصاد سبز» هم در سالی متولد شد که سال چندان خوشایندی برای تولید کشاورزی و صنایع غذایی کشور نبود، اما در همین جا لازم می‌دانم از کلیه مدیران صنایع غذایی و کشاورزی که ما را باور کردند و در چنین شرایطی از ما حمایت می‌کنند تشکر کنم و دست آنها را به گرمی بفشارم، چرا که رسالت ما را در سال 91 بسیار سنگین ترکرده‌اند.  اما نمی‌توانم در اینجا از دکتر محمدرضا سابقی نیز یادی نکنم که اگر محبت‌های او نبود امروز «اقتصاد سبز» به شکل فعلی پا نمی‌گرفت و در واقع اوست که این تریبون را به فعالان صنایع غذایی هدیه کرده است. 

برای همه شما همراهان گرانسنگ آرزوی سالی پربار و توام با سلامتی دارم و با امید سالی پربار برای همگان به خصوص تولیدکنندگان بخش کشاورزی و صنایع غذایی در سال جدید آرزوی از میان رفتن معضلات تولید را دارم.  


بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه