هدر


(سرمقاله شماره 14) کلید اعتلای اقتصاد ملی در بخش کشاورزی

مهندس محمدرضا جمشیدی: فضای این روزهای اقتصاد کشور به طور کامل در سایه ای از بیم و امید قرار گرفته است .

مهندس محمدرضا جمشیدی: فضای این روزهای اقتصاد کشور به طور کامل در سایه ای از بیم و امید قرار گرفته است .

 بی ثباتی اقتصاد داخلی از یکسو و مسایل بین المللی از دیگر سو باعث شده تا بیش از آنکه ما با توجه به مزایای بیشمار اقتصادی به فکر برنامه ریزی اصولی برای بهره گیری از آ نها باشیم خود را اسیر برخی منفی بافی ها و مماشات با فرصت طلبان کنیم .

از بخش های پر مزیتی نظیر کشاورزی و صنایع غذایی غفلت کرده ایم و حتی در سال تولید ملی هم فضای جدیدی  برای آن ها مهیا نساخته ایم .

در حالیکه این روزها تمرکز مسئولان اقتصادی بسیار حایز اهمیت است با دستان خود یک روز سناریوی افزایش ناگهانی نرخ دلار را پیاده می کنیم و دیگر روز قیمت مرغ را منفجر کرده و به بالای 7تا 8 هزار تومان می رسانیم.

مرغ که در دو سال گذشته و با توجه به افزایش ناگهانی قیمت گوشت قرمز رنگین کننده بسیاری از سفره های هموطنان شده بود ،‌دچار آنچنان شوک قیمتی شده که حضورش بر سر سفره ها تبدیل به لطیفه و داستان های پیامکی می شود !

در چنین شرایطی که شرایط بین المللی نیز چندان به نفع ما نیست ،‌به طور حتم منطقی ترین استراتژی در اولویت قرار گرفتن بخش های پر مزیت اقتصادی و در راس آن کشاورزی و صنایع غذایی است .

در فضایی که تقریبا برای همگان مسجل شده در کشوری نظیر ایران با طبیعت منحصر به فردش کشاورزی کلید ورود به WTO  است به راستی چرا از مزیت هایمان بهره کافی نمی بریم ؟!

سال ها  است پیرامون مزیت های پرورش گل در کشورمان سخن به میان آمده است ،‌اما هنوز هم بازار بزرگی نظیر روسیه به جای ایران نیازش را از آمریکا جنوبی تامین می کند و گلخانه های پرورشی ما به دلیل استاندارد نبودن و پرت انرژی بالا پس از هدفمندی یارانه ها یکی یکی روبه افول هستند .

صنایع غذایی نوک پیکان ارتقای ارزش افزوده بخش کشاورزی با بیش از 4 میلیون بهره بردار است ،‌ اما نه تنها حمایت اصولی ازاین بخش حتی در سال حمایت از تولید ملی صورت نمی گیرد ،‌بلکه کماکان با حاکم کردن اقتصاد دستوری و ممانعت از تعیین قیمت با تبعت از معادله عرضه و تقاضا توان نوآوری و خلاقیت را از این بخش گرفته ایم و حاشیه سود آنها رابه نازل ترین حد ممکن راسانده ایم .

با بی ثباتی در بازار ارز ، تامین مواد اولیه و صادرات در این بخش را مختل کرده ایم و با چوب تعزیرات رمق آنها را گرفته ایم.

هنوز هم الگوی کشت نا مناسب و نا هماهنگ با صنایع تبدیلی شاه بیت تولید کنندگان صنایع غذایی است و نزولات آسمانی وضعیت خود کفایی گندم را تعیین می کند؟! 

هدفمندی یارانه ها به عنوان بزرگترین جراحی اقتصاد کشور را به درستی اجرایی کرده ایم ، اما به دلیل نحوه اجرای شتابزده در عمل هنوزهم نمی توانیم دست از پشت بخش کشاورزی تنها برای حفظ آن برداریم و نان که مظهر هدر روی یارانه ها بود پس از هدفمندی یارانه هم جز افزایش قیمت تغییر خاصی در کیفیت آن مشاهده نمی شود و هنوز هم قوت لایموت مردم ایران زمین از بی کیفیتی در رنج است.

در این وادی آنچه بیش از هر چیز دیگر خود را نمایان می سازد اینکه کلید برون رفت از وضعیت فعلی اقتصادی در دستان خود ماست . اگر سنجیده عمل کنیم و نوک پیکان حمایت ها را به سوی بخش های صاحب مزیت متمرکز نماییم،بی شک به سلامت از وضعیت فعلی عبور خواهیم کرد و تولید ملی در بخش های پر مزیت قابلیت اعتلای دوباره اقتصاد ملی را خواهد داشت ،‌البته تنها به شرطی که با استراتژی و برنامه حرکت کنیم و در سیستم مدیریت بخش کشاورزی تجدید نظر نماییم .


بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه