هدر


(سرمقاله شماره 52) گره‌های تنظیم بازار شیر

مهندس محمدرضا جمشیدی: از روزی که قانون انتزاع اجرایی شد، همواره یکی از دغدغه‌های فعالان اقتصادی به‌خصوص کشاورزی و صنایع غذایی وجود عینک بخشی‌نگری نزد برخی مدیران وزارت جهادکشاورزی بود. 
مهندس محمدرضا جمشیدی: از روزی که قانون انتزاع اجرایی شد، همواره یکی از دغدغه‌های فعالان اقتصادی به‌خصوص کشاورزی و صنایع غذایی وجود عینک بخشی‌نگری نزد برخی مدیران وزارت جهادکشاورزی بود. 
ذهنیتی که اگرچه در بسیاری از موارد با تدبیر متولیان جهادکشاورزی عینیت نیافت، اما در مواردی نظیر کشمش بر سر شیر‌خام و نحوه عملکرد این وزارتخانه شاید به‌نوعی بتوان نگاهی زاویه‌دار را متصور شد. 
اگرچه متمرکز شدن سیاستگزاری و اجرا در یک بخش همواره از نقاط مثبت و دستاوردهای انتزاع برشمرده می‌شود و به‌نظر می‌رسد راهکار اصولی شاید تأمین منافع هر دو گروه تولیدکننده مواد لبنی و شیر‌خام باشد، اما در مورد شیرخام همواره صدای فرآوری‌کنندگان بلند است و زاویه نگاه تصمیم‌گیران را به‌سوی دامدار قلمداد کرده و معتقدند که راه‌حل‌های ارایه شده توسط مسؤولان بیشتر متوجه تأمین مواداولیه و معضلات تولید شیرخام است تا فرآوری 
کنندگان. 
جدای از قضاوت نسبت به این ادعا نکاتی چند به شرح زیر قابل تأمل است: 
1-‌ اگر به هر طریقی نگاه سیاستگزار در این بخش منافع صنایع تبدیلی را در تقابل با مصالح دامداران ببیند، بی‌تردید نتیجه‌ای منطقی حاصل نخواهد شد. 
طبیعی است بهترین نسخه در این وادی این باشد که با اقتصاد علمی برخورد کنیم و قانون عرضه و تقاضا را فصل‌الخطاب همه تصمیم‌گیری‌ها قرار دهیم. 
به واقع اگر متولیان بخش کشاورزی کل زنجیره تولید را با یک نگاه مورد بررسی قرار دهند، طبیعتاً هیچ‌گاه مصالح یک بخش قربانی بخش دیگر نخواهد شد.
2-‌ در این وادی به‌نظر می‌رسد برای رفع نگرانی دامداران و صنایع تبدیلی و براساس سیاست‌های کلان نظام، امور تأمین، تنظیم بازار و قیمت‌گذاری به تشکل‌ها واگذار شود و دولت از دخالت مستقیم در امر تنظیم بازار بپرهیزد، چرا که بازار رقابتی قدرت تأمین نظر دامدار، تولیدکننده صنایع لبنی و حتی مصرف‌کننده را خواهد داشت. 
اما اگر رفتار متولی دولتی برخلاف سیاست‌های اصل 44 به‌گونه‌ای باشد که حتی بر عزل و نصب مدیریت برخی کارخانه‌های لبنی و اتحادیه‌های صنفی دامداران دخالت داشته باشد، طبیعی است یافتن راه‌حل برای رفع معضلات فعلی دشوار خواهد شد. 
3-‌ هم‌اکنون حدود 1100 برند مجوزدار در صنایع لبنی فعالیت می‌کنند، طبیعی است که با حاکم شدن بازار رقابتی چاره‌ای جز حفظ منافع تولیدکننده و مصرف‌کننده برای فرآوری‌کنندگان باقی نخواهد ماند. 
4-‌ همانطور که حفظ دامداران زحمتکش نیاز مبرم اقتصاد است، سیاستگزاران بخش کشاورزی نباید تولیدکنندگان صنایع لبنی را به بوته فراموشی بسپارند. 
تولیدکنندگانی که ایران را در شرایطی که تا سال 1375 به‌عنوان بزرگترین واردکننده فرآورده‌های لبنی نظیر شیرخشک صنعتی، کره و پنیر در منطقه مطرح بوده و سالانه تا 400 میلیون دلار ارز کشور صرف تأمین این کالاها می‌شد را امروز به جایگاهی رسانده‌اند که صادرات صنایع لبنی کشور در صدر صادرات گروه صنایع‌غذایی قرار گرفته 
است، به طور حتم شایسته نگاهی متفاوت تر از آن چیزی هستند که امروز شاهدش هستیم.

بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه