هدر

دبیر کل سابق کانون انجمن‌های صنفی صنایع غذایی اعلام کرد:

فرصت‌سوزی بزرگ پشت دیوار بلند تحریم

علی موحد در زمره مدیران تشکلی صنایع غذایی قرار دارد که در برخی موارد برای حفظ تشکل و روحیه دموکراتیک حتی خود را نیز فدا می‌کند. همواره در اظهار نظرهایش دست روی نکات کلیدی می‌گذارد که برخی‌ها از کنارش به راحتی عبور کرده‌اند.
علی موحد در زمره مدیران تشکلی صنایع غذایی قرار دارد که در برخی موارد برای حفظ تشکل و روحیه دموکراتیک حتی خود را نیز فدا می‌کند. همواره در اظهار نظرهایش دست روی نکات کلیدی می‌گذارد که برخی‌ها از کنارش به راحتی عبور کرده‌اند.
 مدیرعامل چند شرکت تولیدی و بنیانگذار چند شرکت و تشکل قدر است و به‌تازگی هم پس از بیش از یک دهه فعالیت تشکلی در انجمن صنفی صنایع بیسکویت، شیرینی و شکلات، جهت همکاری در انجمن صنایع ماکارونی نیز دعوت به همکاری شده است. آنچه در پی می‌آید ماحصل گفت‌وگو با دبیر کل سابق کانون انجمن‌های صنفی صنایع غذایی است که با هم می‌خوانیم:
 
در سال 93 شاهد آن بودیم که بزرگ‌ترین هجمه‌ها نسبت به صنایع غذایی صورت گرفت که در طول تاریخ سابقه نداشت، چراکه امسال کلیت صنعت غذا زیر سوال رفت. به راستی وقتی محصولی دارای مهر استاندارد و پروانه بهداشتی است باید اینگونه زیر سوال برود؟!
اعتقاد دارم صنعت غذا دارای پتانسیل‌های بسیار خوبی است که اگر از آن پتانسیل‌ها استفاده نکند، اتفاق‌های ناگواری خواهد افتاد. یکی از کمیته‌های بسیار پراهمیتی که صنعت غذا به طور قانونی نماینده‌ای در آن دارد، کمیته فنی وزارت بهداشت و درمان است و به طور مستقیم کانون انجمن‌های صنفی صنایع غذایی به عنوان نماینده بخش‌های مختلف غذایی در این کمیته دارای نماینده است و خوب بود، به محض آنکه چنین اخباری حتی به اشتباه انعکاس یافت به شکل شایسته‌تری مدیریت می‌شد. ما هم‌اکنون در صنعت غذا کارشناسان بسیار زبردست و توانمندی داریم، البته به شرطی که از آن استفاده کنیم. در اکثر واحدهای صنایع غذایی شایستگانی وجود دارند که جدای از مسایل فنی خودشان در مسایل عمومی جامعه و سلامت، اقتصاد و جامعه‌شناسی نیز صاحبنظر هستند، البته ما هم برخوردهای مناسبی با موضوع نداشتیم، چراکه با برخوردهای عاقلانه‌تر می‌توانستیم از چنین هجمه‌هایی جلوگیری کنیم. قبول دارم که به خصوص در نیمه دوم سال اتفاقات ناگواری برای صنعت غذا رخ داد، اگرچه باید برخی ایرادات در تولید برخی محصولات غذایی را پذیرفت، اما به اعتقاد من بخشی بی‌جهت بزرگنمایی شد و اثرات تخریبی بسیاری از خود بر جای گذاشت. البته معتقدم که هنوز هم دیر نشده و بهتر از هر مولفه دیگری «صداقت» وجود دارد و شایسته است «صداقت» را  هم در حوزه‌های کارشناسی از خودمان ابراز کنیم و هم دولتمردان و افرادی که به وضعیت فعلی دامن زدند را متقاعد کنیم به اشتباه خودشان که امروز واقف نیز شده‌اند، ابراز هم کنند و دوباره کمیته‌هایی در حوزه‌های کارشناسی تشکیل شود تا مسایل و مشکلات صنعت غذا را با «عقلانیت» بررسی کنیم. در غیر اینصورت اگر بخواهیم مانند تصمیم‌های دولت قبل ناگهان تصمیم به قطع واردات محصولی بگیریم و پس از مدتی دوباره این تصمیم را لغو کنیم، ره به جایی نخواهیم برد، چرا که در حوزه‌های اقتصادی نمی‌توان با شدت وحدت برخورد کرد. در این حوزه تنها نسخه متانت، عقلانیت، کارشناسی، صبر و بردباری و تکیه بر تجربه‌ها جواب می‌دهد. 
لطفا آخرین وضعیت صنعت را در زمینه تامین مواداولیه تولید و صادرات در سال 93 تشریح کنید. 
در دولت یازدهم شروع بسیار امیدوارکننده بود، چراکه دولت رییس جمهور روحانی با ابزار تدبیر و امید وارد عرصه شده بود. شرایط آنقدر امیدوارکننده بود که برخی افراد دچار توهم و خوشبینی بسیار شدند، اما متاسفانه دولت، تدبیر لازم را به کار نبرد تاامیدها پایدار بماند و ازاین رو هم‌اکنون در برخی زمینه‌ها دچار ناامیدی‌ هستیم که البته امیدواریم در سال‌های آینده دولت به موفقیت‌های بیشتری دست یابد. البته صنایع غذایی نیز مانند سایر صنایع کشور با آسیب‌های بسیاری مواجه شد، اما به باور من یک پتانسیل بسیار ارزشمند در اختیار غذا و دارو بود که به رغم آنکه بارها این موضوع را به وزرای اقتصادی و مسوولان اتاق بازرگانی اعلام کرده‌ام، اما از این ظرفیت ارزشمند استفاده بهینه نشده است، چراکه اگر شده بود، هم‌اکنون دیوار بلند تحریم‌ها حداقل ترکی برداشته بود. غذا و دارو مشمول هیچ یک از تحریم‌ها نبود، حتی در آخرین و قوی‌ترین تحریمی که شورای امنیت برای ما تنظیم و تصویب کرد، غذا و دارو مستثنی بود. وقتی که اعلام می‌کنیم غذا و دارو مستثنی است، یعنی هیچ دولتی نمی‌تواند برخلاف تصمیم شورای امنیت کاری انجام دهد و هیچ بانکداری نمی‌تواند، اعتبارات ما را نپذیرد و هیچ سوئیفتی این امکان را نخواهد داشت که برخلاف موازین شورای امنیت از خدمات سوئیفت مارا محروم کند و هیچ حمل و نقلی حق ندارد علیه محموله‌های غذایی ما موضع‌گیری کند. به گمان من این روزنه امیدبخشی بود که اگر از آن استفاده می‌کردیم، یقینا هم‌اکنون این مساله تحریم‌ها تا این حد قوت نداشت. البته هنوز هم دیر نشده، در اتاق بازرگانی کمیته‌ای در این خصوص تشکیل شد، اما متاسفانه به مرحله اجرا و انجام نرسید و باعث شد تا این تحریم‌های غیرقانونی محکم و محکم‌تر باقی بماند. 
ممکن است با ارایه مثال‌هایی موضوع را بیشتر توضیح دهید؟
لازمه کار این بود که بانک‌های ایران از طرف‌های مقابل می‌خواستند تا اعتبارات اسنادی که برای غذا  و دارو گشایش می‌یافت را بپذیرند. حتی بانک‌های ایرانی می‌توانستند در مجامع بین‌المللی در این خصوص طرح دعوی کنند، چراکه غذا و دارو جنبه انسانی دارد و به طور قطع حتی محافل قضایی کشورهای دیگر نیز به نفع ما رای می‌دادند. اگر اینگونه می‌شد، امروز دیگر با معضلی به عنوان واردات و صادرات برای غذا و دارو مواجه نبودیم و کمک بسیاری به دولتمردان در مذاکرات هسته‌ای می‌کردیم.  اعتقاد دارم ازدست رفتن این پتانسیل فرصت‌سوزی بزرگی بود. 
اگر صحبت پایانی دارید بفرمایید. 
اگر همین امروز مشکلات بین‌المللی ما مرتفع شود، باز هم حدود 3 سال طول خواهد کشید که از کلیه تبعات تحریم ها رهایی یابیم. باید هرچه سریع‌تر غذا و دارو را از تحریم‌ها جدا کنیم تا به حق مسلم خود در این رابطه هم دست یابیم. در این رابطه به ویژه به اتاق بازرگانی و بانکداری توصیه می‌کنم که به نفع مصالح عمومی جامعه و به نفع پیشبرد مذاکرات هسته‌ای با دست بالا از این فرصت طلایی ارزشمند استفاده کنیم. 

بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه