هدر

حضوری صمیمانه در انستیتو تغذیه برای معرفی برترین‌ها

(شماره 62 مجله اقتصاد سبز) برترین‌ها 4 ساله شد در یک مراسم 4 ساعته

گروه گزارش «اقتصاد سبز»/ یحیی امیری: حضور پُررنگ دکتر طهماسب مظاهری وزیر اقتصاد و رییس کل بانک مرکزی در دولت‌های پیشین و یکی از کار کُشته‌ترین صاحبنظران اقتصادی جمهوری اسلامی، تجلیل و تقدیر از دکتر شهاب واعظ‌زاده یکی از دانشی‌ترین شخصیت‌های انستیتو تحقیقات تغذیه‌ای که با وجود دشواری‌های کهولت (متولد 1306) مثل همیشه خوش‌پوش و شیک در این مراسم حضور یافته بود، 
گروه گزارش «اقتصاد سبز»/ یحیی امیری: حضور پُررنگ دکتر طهماسب مظاهری وزیر اقتصاد و رییس کل بانک مرکزی در دولت‌های پیشین و یکی از کار کُشته‌ترین صاحبنظران اقتصادی جمهوری اسلامی، تجلیل و تقدیر از دکتر شهاب واعظ‌زاده یکی از دانشی‌ترین شخصیت‌های انستیتو تحقیقات تغذیه‌ای که با وجود دشواری‌های کهولت (متولد 1306) مثل همیشه خوش‌پوش و شیک در این مراسم حضور یافته بود، 
و مهربانی‌های دلی بهروز فروتن در همراهی برای به‌روی صحنه رفتن دکتر واعظ‌زاده، سخنرانی نکته‌دار مهندس شاهرخ ظهیری پدر صنعت غذا که گفته بود در سال‌های اواسط دهه 40 زمانی که در این صنعت فعال شده بود جامعه ایرانی نسبت به این صنعت نظر خوشی نداشت و گمان بر این بود که پا درختی‌ها و دورریزهای سر زمین کشاورزی در کارخانه‌ها فرآوری و کنسرو و بازسازی و بسته‌بندی شده و به خورد مردم داده می‌شود تا به امروز که دست‌اندرکاران دارای چنان ارزش و اعتباری شده‌اند که در بازارهای جهانی و در رقابت با هم صنفانی که بیش از 100 سال تجربه و همت در این‌کار دارند، پیشی می‌گیرند. سخنرانی امیدآفرین مهندس مرتضی سلطانی رییس هیأت مدیره انجمن تولیدکنندگان و صادرکنندگان ماکارونی ایران که در محافل اقتصادی این بازار به‌خاطر درخشش بدون توقف «زرماکارون» از او به‌عنوان سلطان ماکارونی یاد می‌شود، نکات ویژه‌ای که در سخنرانی مهندس محمدرضا مرتضوی دبیرکل خانه صنعت و معدن ایران گوش‌ها را تیز کرده بود (یکی از مهندسان رسانه‌ای و پیر مطبوعات به من گفت این آقای مرتضوی وقتی پشت تریبون می‌رود بلافاصله «هدلاین» تیتر اول خبری می‌شود) مرتضوی در این سخنرانی اشاره مستقیمی به گزارش V.O.A داشت و دردمندانه از برون رفت مکاتبات محرمانه واردات و پخش برنج‌های مسأله‌دار در ایران اشاره کرده بود، و بالاخره سخنرانی مهندس کاوه زرگران رییس کمیسیون کشاورزی و صنایع غذایی اتاق تهران و دبیرکل کانون انجمن‌های صنفی صنایع غذایی که مثل همیشه بدون نوشته مطالبی گفت که کناردستی مرا شگفت‌زده کرد (این آقا خیلی جوان است، این همه معلومات و تجربیات را از کجا آورده؟) او معتقد بود زرگران بیش از 30 سال ندارد و سخنان او و نظریات او بالای 50 سال است! 
مراسم چهارمین جشنواره انتخاب برترین‌های صنعت غذا به انتخاب خریداران و خورندگان مخاطب ماهنامه «اقتصاد سبز» از نظر زمان (روز شنبه و شهریورماه) و مکان (انستیتو تحقیقات تغذیه‌ای و صنایع غذایی کشور) در غربی‌ترین جغرافیای تهران حضور دست‌اندرکاران و دوستداران این صنعت را مشکل کرده بود، افزون بر این، از کار افتادن و نقص فنی دستگاه سرمایشی یک ساعت قبل از شروع مراسم به‌راستی تداوم حضور را کمی سخت، اما شگفت این‌که، برنامه اگرچه به‌جای ساعت 4 با نیم‌ساعت تأخیر آغاز شد (تأخیری که متأسفانه در تمامی مراسم‌های این‌چنینی دولتی و خصوصی امری بدیهی شده) و می‌بایست دو ساعته به پایان برسد اما تریبون تا ساعت 8 و نیم و حضور تا پاسی از ساعت 9 شب در لابی سالن مراسم ادامه داشت، کسی احساس خستگی نمی‌کرد. کسی میل به رفت و زودتر رفتن نداشت، در پایان رسمی مراسم سلطان ماکارونی در جمع همکاران و دوستداران خود چنان محاصره و گرم گفت‌وگو شده بود که پای رفتن از کار افتاده بود، شگفتی این گزارشگر وقتی بیشتر شد که رفتار محجوب و متین و برخورد هنرمندانه «اشکان قومی» مدیر «هرول» را شاهد بوده که بیشتر شبیه یک شخصیت ادبیاتی و هنری بوده و نه تولید کننده و فروشنده ادویه و سبزی .... گزارش را بخوانیم: 
 
کپی برابر اصل نیست 
چایخانه «زوبین» با تأکید بر ارگانیک بودن این محصول، مکان دلنشینی بود برای صرف یک فنجان چای که در بروشورش آمده است «سالم‌ترین چای ایران با عطر و طعمی بی‌نظیر برای سلامت زندگی ناب و نایاب لیوان چای هنوز داغ بود، می‌خواستم درباره تداوم فعالیت خانواده‌ای که از سال 1277 در «املش» گیلان نسل اندر نسل (اکنون نسل پنجم) به این حرفه اشتغال دارند و عاشق و عشق ورزانه روی محصول چای تلاش می‌کنند گفت‌وگویی داشته باشم، دکتر منوچهر کیا و دکتر ماه منظر الهام از راه رسیدند، آنها هم مثل من چای می‌خورند، دکتر کیا با هیجان گفت: آقای امیری، یکی از شبکه‌های ماهواره‌ای از مجله شما کپی کرده و مسابقه برترین‌های صنایع غذایی راه انداخته، نمی‌خواهی پُزش را بدهی؟ گفتم: پُز ندارد، هیچ‌کپی دقیقاً برابر اصل نمی‌شود، کاری که ما آغاز کردیم و اکنون وارد سال پنجم آن خواهیم شد حاصل علاقه خاص سردبیر ما به این برنامه است، تا آنجا که شاهد بوده‌ام سردبیر ما بدون خستگی، بدون نق زدن و گله کردن، بدون احساس فشار و جا زدن، با تمام وجود هیجان توأم با استرس این برنامه را دنبال می‌کند، پُز هم نمی‌دهد. 
 
برترین‌ یعنی چه؟
دکتر الهام گفت: در آمریکا دو نفر مشترک مجله شما هستند، بدون اغراق می‌خواهم بگویم (تا آنجا که شاهدش بوده‌ام) مجله «اقتصاد سبز» را دست‌اندرکاران صنایع غذایی ایرانی که اکنون شامل چند برند می‌شود می‌بینند و از طریق آنچه که در این مجله چاپ می‌شود در جریان فعالیت‌ها و نوآوری‌های صنایع غذایی داخل کشور قرار می‌گیرند، بازار خوبی هم دارند، مهاجرین ایرانی مخاطب اول و آمریکایی‌ها و دیگر اقوام برای تنوع غذایی به این محصولات توجه نشان داده‌اند، مدیر یکی از این برندها از مشکلات کار شما خبر دارد، او نگران است تداوم کار نداشته باشید، چون اسپانسر ندارید، معمولاً چنین کاری به چند حامی قوی و پرنفوذ نیاز دارد، در کشورهای صنعتی همه برنامه‌ها بر مبنای تیراژ نوشته می‌شود تا مخاطب عام جذب شود. گفتم: نمی‌توانم از طرف مهندس محمدرضا جمشیدی که بانی و فعال این کار است توضیح بدهم تا آنجا که شاهد بوده‌ام او یک تنه و خستگی‌ناپذیر دوست دارد این‌کار انجام بشود، شما که دریکی دو برنامه سال‌های پیش هم حضور داشته‌اید می‌توانید گواهی بدهید این یکی از نادرترین جشنواره‌های بدون حاشیه است، دیده‌اید که تقریباً همه برندها می‌آیند در کنار هم می‌نشینند با صبوری برنامه را دنبال می‌کنند، برای برندگان دست می‌زنند و شادی می‌کنند، برترین‌ها بهانه‌ای شده برای تشخص دادن به دست‌اندرکاران این صنعت. 
 
شاهین، متین و سرخوش 
مجری برنامه چهارمین سال اهدای لوح و تقدیر از برترین‌های صنایع غذایی ایران، امسال هم شاهین جمشیدی مجری مشهور شبکه 3 سیمای جمهوری اسلامی ایران بوده، به ابتکار شاهین امسال آقای نورالدین (سید نورالدین سرکشی کیان) موزیسین به‌راستی هنرمند به صحنه رفته است و در همراهی با برنامه سنگ تمام گذاشت و اجرای مراسم را از حالت خشک و یکنواختی سال‌های گذشته درآورد. می‌شود گفت بخشی از شور و هیجان آفرینی شاهین در اجرای برنامه با مشارکت نورالدین موسیقی‌دان اوج گرفته، ظرافت کاری او در انتخاب، موسیقی متناسب با حرکت به‌روی صحنه آمدن سخنران‌ها و یا جایزه‌ بگیرها تحسین برانگیز بود، این تجربه نشان می‌دهد برای شورآفرینی بیشتر مراسم چه کارهایی می‌شود کرد و باید کرد تا دستاورد چشمگیرتر شود و قهرمانان برترین‌ها ببالند برآنچه که اتفاق می‌افتد، شاهین که به‌خاطر اجرای قرعه‌کشی‌های چای و برنج محسن در شبکه 2 تلویزیون برای این جمع، چشم آشناتر شده بود، تجربه حضور 3 سال گذشته در شناخت شخصیت‌های استخوان خرد کرده این صنعت را در اجرای برنامه لحاظ کرده بود، وقتی می‌خواست از شاهرخ ظهیری دعوت به سخنرانی کند روی جمله پدر صنعت غذای ایران لهن خاصی داشت. 
 
دلدادگان کنار هم 
مهندس شاهرخ ظهیری را می‌توان یکی از دلباخته‌های برنامه برترین‌های مجله «اقتصاد سبز» دانست، او از ساعت 4 بعدازظهر در سالن حضور داشت، در ردیف اول نشسته بود و در کنارش احمد فتح‌اللهی مدیر برند سبزان، چنان گرم صحبت بودند که تأخیر نیم ساعته شروع برنامه را اصلاً احساس نکردند، دکتر الهام که برای اولین‌بار آقای فتح‌اللهی را از نزدیک می‌دید لحظه‌ای نزد او رفت و دلخورانه گفت «آقا، حالا که ما علاقه‌مند به این چاشنی‌های شما شدیم چرا باید از این سوپر به آن سوپر برویم، چرا پخش شما اشکال داره؟» فتح‌اللهی با لبخند گفت «حق با شماست خانم، در پخش مویرگی و اطلاع‌رسانی از فروشگاه‌های که همیشه محصولات ما را دارند اشکال داریم، حتماً رفعش می‌کنیم» به‌نظر دکتر الهام چاشنی‌های سبزان در رقابت با برندهای هندی که خبره در ادویه‌جات هستند چیزی کم ندارد، مهندسی ساخت این محصولات، ویژه‌ است و چه خوب. 
شاهرخ ظهیری امسال کم حرف زد ولی مثل همیشه نکته‌های کپسولی در سخنانش داشت، آنجا که گفته بود در سال 45 وقتی وارد این حرفه شدیم، حرفه بدنامی بود، مردم فکر می‌کردند آت و آشغال‌های کشاورزی و میوه‌های پای درخت و از انتفاع افتاده به کارخانه می‌رود و رنگ و لعاب می‌گیرد، حاضرین در سالن چندبار برای او دست زدند و ابراز احساسات کردند. بعد از سخنرانی او بود که احساس کردم همیاری شاهرخ ظهیری با مجله «اقتصاد سبز» و سردبیر ما، عشق مشترکی است که هر دو نفر به بالندگی این صنعت دارند. 
 
 
این تیپ دکتر هم برند شد 
یکی از سخنرانان امسال، دکتر عظیم فضلی‌پور، عضو شورای علمی سازمان جهانی علایم تجاری وقتی از پله‌های صحنه بالا می‌رفت مهندس زهرا گیو که کنارم نشسته بود زیر لب گفت «تیپ دکتر هم خودش برند شده» دکتر فضلی‌پور مثل همیشه سخنانش را با ارایه آمار و ارقام و گزارش‌های مستند مجامع معتبر علمی و تجاری بین‌المللی همراه کرده بود. او گفت برندسازی در طول زمان اتفاق می‌افتد و یک شبه صورت نمی‌گیرد، مردم برند را می‌شناسند اگر محصولی با یک برند خاص در چند کشور فعال باشد پاسخگویی هر اشکالی در تولید هر کشوری که آن برند فعالیت دارد با صاحب اصلی برند است. مثلاً اگر برندی در فرانسه متولد شده باشد و در فیلیپین هم تولید داشته باشد مصرف کننده برند فیلیپین اگر اشکالی در تولید دیده باشد خسارتش را از برند فرانسه طلب می‌کند. (نقل به مفهوم) در واقع او تذکر می‌داد وقتی کالایی برند شد و مردم جهان آن را شناختند مسؤولیت مشترک تولید هر کشوری با صاحب برند است و باید خسارت بدهد به باور فضلی‌پور که در مصاحبه‌ای گفته بود «خودروسازی را تعطیل و پولش را به تولید گوجه‌فرنگی بدهیم» ما ایرانی‌ها باید در نگاه به تولیداتمان تجدیدنظر کنیم، صنعت خودروسازی ما یکی از صنایعی است که بیشترین توجه و حمایت دولتی را داشته، ولی هنوز نتوانسته تولیدی صددرصد بومی داشته باشد. 
 
دست بهروز در دست شهاب 
این میان تیتر درست نیست، بهروز فروتن با احترام و مهربانی ویژه‌ای دست زیر شانه دکتر شهاب واعظ‌زاده گذاشته بود و او را که به‌خاطر کهولت، توان مطلوب بالا رفتن و پایین‌ آمدن از Stage را نداشت همراهی می‌کرد، همه‌ مان می‌دیدیم که بهروز فروتن با چه عشق و علاقه‌ای به این پیشکسوت صنعت غذا ابراز ارادت می‌کند. چند بار احساساتی شدم و برای مهربانی‌های بهروز فروتن در حق دکتر شهاب دست زدم و از ته قلب او را تحسین کردم. به باور همه مدیران خردمند صنایع غذایی، و همه شخصیت‌هایی که غروب روز شنبه خود را به این مراسم رسانده بودند بخش تقدیر از پیشکسوتان حالت معنوی خاصی دارد و به مراسم برترین‌های بار عاطفی و فرهنگی داده و ستودنی است. شاهین جمشیدی مجری برنامه برترین‌ها صنایع غذایی در آمفی‌تأتر انستیتو تغذیه وقتی نام دکتر شهاب واعظ‌زاده را برای دریافت لوح و تندیس شرکت‌های برتر صنایع غذایی بر زبان می‌آورد حالت روحانی خاصی پیدا کرده بود، او هم برای این مرد بزرگ میدان سلامت غذا دست می‌زد و ابراز احساسات می‌کرد، در واقع سالن در تمام دقایقی که دکتر شهاب واعظ‌زاده روی صحنه بود برای او ابراز احساسات می‌کرد، من برای دو نفر دست می زدم، بهروز فروتن و دکتر شهاب واعظ‌زاده، چرا که در این لحظات از حسابگری‌های تجارت خبری نبود. 
 
عجب حافظه‌ای دارد سلطان
برای نام‌آور شدن باید سرمایه سنگین معنوی هم داشت، همه می‌دانیم پایه و اساس صنعت غذا تجارت است، اما در یکی دو دهه اخیر مردان و زنانی در این عرصه درخشیدند که نام‌آوری‌شان بوی پول و مادیات نمی‌دهد، یک چیزهایی بالاتر و خاص هم لازم دارد، مرتضی سلطانی علی‌رغم تعارف‌ها که شده بود برود ردیف اول بنشیند در ردیف باز گذر و کنار یکی از پیران رسانه‌ای نشسته بود و من هم در ردیف پشت سر او، کنجکاو بودم حرکات، رفتار و کنش‌های لحظه‌ای او را ببینم، آنچه دستگیرم شد حافظه کامپیوتری او بود، وقتی نام واعظ‌زاده برای تقدیر دعوت شد او سال تولدش را گفت، وقتی دکتر طهماسب مظاهری از رُشد نقدینگی در دولت‌های خاتمی و احمدی‌نژاد و روحانی‌ می‌گفت او ارقام 1000 و 1000 میلیارد امروز را گفت. من آدم‌های چند وجهی بسیار دیده‌ام اما نه در مشاغل سخت، زر ماکارون حدود 10 سال است که فعال شده ولی بسیار پرآوازه، سلطانی برای آقای آثاریان و برند «مانا» احترام ویژه‌ای داشت «خیلی پیش از ما کار کرده‌اند، زحمت کشیده‌اند خودم از مشتری‌های «مانا» بوده‌ام.» 
بخش‌هایی از سخنرانی‌ مهندس مرتضی سلطانی بسیار مهم و ماندگار است در تاریخ اقتصادی ایران، او گفت طرحی دارد برای ارایه به مقام معظم رهبری، اصل و فرع‌ بدهی تمامی کارخانه‌دارانی که در سال‌های تحریم آسیب‌دیده و از نفس افتاده‌اند، بخشوده شود. همه‌ی سالن، یکپارچه برای او دست زدند و ابراز احساسات کردند، اما غفلت مطبوعات را هم دیدیم، طرح او، خبر او می‌توانست تیتر اول روزنامه‌های صبح روز بعد باشد که نشد. 
 
همه حرف‌هایش تیتر است 
مهندس مرتضوی ، دبیرکل خانه صنعت و معدن ایران شجاع است و بی‌باک. تا حالا چند برنامه تلویزیونی و تمامی مصاحبه‌هایش را در مجله «اقتصاد سبز» خوانده‌ام و در یکی دو سال اخیر پای سخنرانی‌هایش در مراسم برترین‌ها نشسته‌ام. در تیپ‌سازی و ظاهرش، چیزی که شبیه به دبیرکلی باشد ندیده‌ام اما در سخن گفتن و دلسوزانه و از سر درد از نواقص و ایرادات خودمان حرف زدن، دل شیر را در قلب او حس کرده‌ام. شعاری سخن نمی‌گوید. کتره‌ای لغتی پرت نمی‌کند، استدلال ریاضی را در نهایت در تمام جملاتش لحاظ می‌کند. یکی از سخنرانان جشن برترین‌ها مهندس مرتضوی بود. درباره برنج و حاشیه‌های آن و اشاره‌ای مستقیم به گزارشی که بخش فارسی صدای آمریکا درباره واردات برنج ناسالم پخش کرده بود، مرتضوی دردمندانه این پرسش را مطرح کرد که چه کسی یا کسانی این اطلاعات را از درون کشور، از داخل خانه‌مان برای آن برنامه‌ساز فرستاده‌اند. مرتضوی در بخشی از سخنانش یادآور روزگاری شد که ما از ترکیه ماکارونی وارد می‌کردیم و امروز در وضعیتی قرار گرفتیم که برندهای ما می‌تواند بازارهای جهانی داشته باشند. او به کارهای گروهی نادان و نابخرد هم اشاره کرد که اهمیت صنعت ملی را نمی‌دانند و صنعت کوشای ما را دست کم می‌گیرند، سود دلالی را بیشتر دوست دارند. 
 
اشتباهی گفته شد دکتر 
در جشنواره چهارم برترین‌های صنایع غذایی یکی دو اشتباه لُپی هم شده بود، مثلاً درباره دکتر طهماسب مظاهری گفته شد مشاور اقتصادی رییس‌جمهور روحانی، او در همان آغاز سخنانش این اشتباه را تصحیح کرد « نه تنها مشاور اقتصادی رییس‌جمهور نیستم، بلکه حدود 3 سال است که ایشان را از نزدیک ندیده‌ام، البته با آقای سیف و تیم اقتصادی‌ ایشان رفاقت و مشاوره و نزدیکی دارم.» طهماسب مظاهری در مورد مشکل نقدینگی راهکار را در ورود به بازار سرمایه دانست که خود در این سال‌ها دست‌اندرکار بوده و تجربه دارد. 
در مورد مهندس مرتضی سلطانی شاهین جمشیدی مجری برنامه وقتی دعوت به سخنرانی می‌کرد از عنوان دکتر سلطانی استفاده کرد. سلطانی که چابک و هوشیار پشت تریبون رفته بود همان اول به شوخی گفت من از کی دکتر شده‌ام و خودم خبر ندارم؟ یکی گفت دکترای افتخاری و او تصریح کرد که دکتر نیست و دکترا ندارد، در بین حاضرین سالن یکی دو نفر گفتند خب حالا از دکترا چی کم داری، آقایی که کنارم نشسته بود زیر لب زمزمه کرد دکترای تولید، دکترای توسعه، دکترای مدیریت، دکترای برندسازی، دکترای فروش بهتر را که داری، یعنی همه این دکتراها را از بازار گرفته‌ای... 
 
نشانگرهای رنگی در بسته‌بندی 
دکتر هدایت حسینی، رییس انستیتو تحقیقات تغذیه‌ای و صنایع غذایی که امسال از راه لطف به نوعی میزبان جشنواره ما شده بود در سخنرانی خود روی سلامت غذا و ارزش غذا تأکید داشت «صنایع غذایی کشورمان بدون شک یکی از صنایع قوی و غنی در میان صنایع دیگر است. حالا دیگر افراد بیشتری در جامعه میل به مصرف تولیدات صنایع غذایی داخلی دارند، روند رشد چشمگیر است» انستیتو تحقیقات تغذیه‌ای را می‌توان بازوی یاری دهنده صنعت غذای هر کشوری دانست، او در مصاحبه‌ای که با خبرنگار ویژه‌نامه جشنواره داشت به سلامت محوربودن تولیدات غذایی تأکید داشت، او درباره چراغ قرمزها گفته است: یکی از اقدام‌های خوبی که اخیراً در سازمان غذا و دارو در راستای ارتقای سلامت مصرف کننده صورت گرفته، درج نشانگرهای رنگی است. با این نشانگرهای رنگی مصرف‌کننده متوجه می‌شود این ماده غذایی که از فلان برند انتخاب کرده چه میزان از آن 4 فاکتور خطرناک (نمک، شکر، روغن و اسیدهای چرب ترانس) دارد، سازمان بهداشت جهانی در یکی دو سال اخیر بحث خودمراقبتی را مطرح کرده است، یعنی مردم خودشان بایستی تغذیه خود را کنترل کنند و نشانگرهای رنگی کمک می‌کند در انتخاب نوع غذا که با توجه به آن می‌توانید به سلامتی خود کمک کنند. 
 
جای خالی بعضی‌ها 
مراسم طولانی شد اما خسته کننده نبود، یک دلیلش دیدار از دوستان قدیم و جدید و خوش و بش صمیمانه، دلیل دیگرش شخصیتی که مدیران تولید صنایع غذایی دارند و غالباً دیده نمی‌شود. در این شب دیده‌ام مدیران جوان و تازه وارد میدان شده چگونه به پیشکسوتان احترام می‌گذارند (بعد از اعلام برترین‌ها، دیده‌ام که بازار تبریک‌گویی گرم شد، بدون نشان دلخوری که چرا من برترین‌ نشدم)  مجری برنامه بعد از دو ساعت اجرای برنامه، اعلام تنفس کرد برای پذیرایی از تمامی میهمانان و حاضرین مراسم. در فاصله پذیرایی صحبت‌های کاوه زرگران که با تیتر «جشنواره‌ای که تندیس فروش نیست» در ویژه‌نامه چاپ شده بود و حرف‌های علی موحد، دبیر انجمن دارندگان نشان استاندارد که عنوان «جای خالی برخی‌ها» داشت. موضوع صحبت بود. بحث درباره گفته‌های این دو نفر را در جمع‌های دو سه نفره که چای و نوشابه و حتی آش و پاستل و آب معدنی میل می‌کردند گرم بود، حرف‌های آقای علی موحد از هر نظر جای تأمل دارد.  واقعاً در لیست برترین‌ها جای خیلی‌ها خالی است، این را ما هم می‌دانیم که برندهای برتر کم نیستند، اما دبیرخانه‌ای که بررسی آماری انجام می‌دهد فقط مجاز است بر مبنای نظرسنجی مکتوبی که دستش رسیده عمل کند، نه می‌تواند در این اوراق دخل و تصرف کند و نه می‌خواهد، همه اوراق محفوظ است، مستند است برای پرهیز از هر نوع  شائبه‌ای. 
 
نظرسنجی سلیقه‌ای است نه کیفی 
امسال برخلاف 2 سال گذشته، بالاخره دبیر جشنواره، و بنیانگذار پروژه برترین‌های صنایع غذایی پشت تریبون قرار گرفت و صحبت کرد. معلوم است که بعضی نظرهای انتقادی و پیشنهادهای رسیده را سنجیده است، او گفت: رسانه‌های موفق و مؤثر کشورهای مختلف دنیا علاوه بر رسالت اطلاع‌رسانی، آموزشی و تحلیلی بودن، گاهی برای ایجاد تنوع و تحول به نظرسنجی می‌پردازند و از مخاطبان خاص خود که در هر صورت بخشی از جامعه تلقی می‌شوند پرسش‌هایی مطرح می‌کنند و بر اساس نتایج حاصله، گاهی تصمیم‌های کلان می‌گیرند، شاید برای خیلی‌ها عبارت «.... بانک برتر ایرانی در رتبه نشریه The Banker جمله آشنایی باشد، همانگونه که عبارت «مرد سال اقتصادی» نظرسنجی نشریه «اکونومیست» و یا انتخاب فوتبالیست برتر سال از سوی «فرانس فوتبال» به گوش خیلی‌ها آشنا باشد. سردبیر «اقتصاد سبز» در بخشی از سخنان خود این نکته را یادآور شد که: تأکید داریم در نظرسنجی‌های رسانه‌ای (مثل کاری که ما انجام می‌دهیم) هیچگونه ملاک تخصصی مطرح نیست و تنها نمونه‌ای آماری است از این بخش جامعه که مخاطب نشریه ما هستند و برپایه سلایق خود مبادرت به انتخاب می‌کنند.

بستن

به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه